١٤. ديگر از خصوصيات نثر تفسير شيخ آوردن پيشاوند «ها» بر سر افعال است. در اين مورد يادآور مى شويم كه به كار بردن «ها» قديمى است. مقدسى نوشته است: «زبان قومس و جرجان نزديك به يكديگر است و در زبانشان «هاء» به كار مى برند و مى گويند هاده و هاكن (يعنى بده و بكن) و اين زبان را حلاوتى است». [١] هاى مورد اشاره صاحب احسن التقاسيم، هم اكنون در لهجه هاى سمنان و دامغان و شاهرود و نيز در لهجه طبرستان مورد استعمال دارد و مردم اين نقاط مثلاً در شهميرزاد و بابل به جاى «بده» مى گويند: «هاده» و به جاى بكن، مى گويند: «ها كِن، هاكون» و نيز هاگتين به معنى گرفتن، و هاگير به معنى بگير در لهجه سمنانى، و هائتين به معنى گرفتن در لهجه طبرستان، و هاير به معنى بگير در همين لهجه، و هاگتن (= گرفتن) و هاگته (گرفته است) در لهجه شهميرزادى كه نشان مى دهد تغييرى در لهجه نواحى مزبور ظاهر نشده و به شيوه روزگار پيشين باقى مانده است. اكنون گوييم كه شيخ در اثناى تفسير، همين هيئت را عيناً حفظ كرده و پيشاوند «ها» را بر سر افعال در آورده است؛ مانند: «آن گه با او بگويند: اقبض، فيقبض؛ هاگيرا و هاگيرد بار ديگرش بگويند: اقبض او هاگيرد». ١٥. ديگر از خصايص دستورى ابوالفتوح نوشتن «ب» حرف اضافه به صورت «با» است؛ چون: «با فصل ربيع» و «با پس» و جز آنها؛ مثال: «علماى ايشان جمع شدند و راى زدند و روزه با فصل ربيع افكندند». [٢] ١٦. ديگر از خصوصيات نثر تفسير، هيئت «شيشم» به جاى «ششم» است و اين از خصائص لهجه رى بوده و در جاى ديگر به اين صورت استعمال نشده است؛ مثال:

[١] احسن التقاسيم، ص ٣٦٨.[٢] تفسير ابوالفتوح رازى، ج ١، ص ٢٨٤.