غير مرتب (مشوش) است. در كتاب روض الجنان بعد از ذكر نام امام حسن و امام حسين عليهماالسلام آمده است: «اين را به زهر بكشتند و آن را به تيغ». در اينجا لف و نشر مرتّب به كار رفته است. ٧. استفاده از ضرب المثل در اين كتاب از ضرب المثلهاى فارسى و عربى استفاده شده و ابوالفتوح گاهى بعد از ضرب المثل عربى، ترجمه فارسى آن را آورده است. در اينجا تنها به ذكر ضرب المثلهاى فارسى بسنده مى كنيم: «خر را اول سر بايد، پس توبره». (٣/٢٩٣) «گوى به سر برده است». (٣/٢٩٢) «دزد باش و مرد باش». (٦/٣٧١) «بادى به سر اين كار بجهد». (٦/٣٨٣) «هر چيز كه آن به نهايت رسد، برسد». (٦/٤١٤) «سخت شو سختى! تا سهل بشوى». (٦/٤١٥) «برنايى شاخى از ديوانگى است». (٦/٤٣٣) «با دشخوارى خوارى است». «اول بيازماى، پس آن گه مدح كن». (١/٢٧٤، مصحح: محقق و ناصح) ٨. استفاده از اشعار در اين تفسير به عنوان شاهد مثال براى قواعد صرفى و نحوى، اشعار عربى فراوان به كار رفته است كه البته اين چندان غريب نيست؛ زيرا توضيح قواعد دستورى آن را ايجاب مى كند. اما اشعار فارسى بسيار كم و نادر است؛ زيرا ضرورتى آن را ايجاب نمى كند. به علاوه اشعار فارسى در آن زمان، به نسبت ابيات عربى، كمتر جا افتاده بوده است. همچنين بايد توجه داشت كه هرگاه نويسنده اى در پى آراستن كلام خود باشد، ممكن است به استفاده وسيع از اشعار روى آورد و از آنجا كه شيخ ابوالفتوح، تفسير