«اى آنان كه ايمان آوردهاى، وفا كنى به عهدها» (٤/٨٤). «تخمى كه كارى آنچه حاصل آيد از او دخل در خوشه رها كنى» (٦/٣٩٤). استعمال كرديتان به جاى كرديد: بعد از حمله مغول، اين كاربرد تقريباً از بين رفت: «نه زمين فراخ بود تا هجرت كرديتان» (٣/٤٧٩). افعال پيشوندى: افعالى است كه از افزودن پيشوندهايى مانند فرو، فرا، بر، در، و... به افعال اصلى ساخته مى شود: «چون آفتاب فرو شود در شب ماه برآرم» (٥/١٥). «تاب باز دادن ريسمان باشد» (٥/٢٩٤). «جامه در پوشيد و كمر دربست» (٦/٣٤٦). نمونه هاى ديگر: «در شويد» (٦/٤١٢) «در آموزد» (٨/٢٢٥) «باز خورند» (٧/١٨٨) و (١٢١)، به معنى «نوشند» مى باشد. «در روم» (٨/١٨٤)؛ يعنى داخل شوم. افعال كمكى: سه فعل خواستن، توانستن و يارستن صرف مى شوند، اما افعال اصلى در اين گونه كاربردها به صورت مصدر مى آيند: «خواستند بودن» (٤/١٥٦) «قصه خواهيم كردن» (٦/٣٣٨) «سيد خواهى بودن» (٦/٣٤٠) «بايستى گفتن» (٦/٣٧٣) «نيارستندى شدن» (٦/٤٤١) «برخواست گشتن» (٧/١٩٧) «خواهم گفتن» (٦/٣٧٦) «منصرف شد از آنچه خواست كردن» (٦/٣٦٨) باى تأكيد: به افعال ساده افزوده مى شد و آن را مؤكد مى كرد: «يوسف آن چوب بستد» (٦/٣٤٠) «با زن خود بگفت» (٦/٣٤١)