تأثيرپذيرى از عربى را بررسى مى كنيم: ١.٣. حذفها حذف فعل: «شاخى بزرگ شده بودى و قوى گشته» (٦/٣٤٠) حذف اسم: «آيت در مردى آمد از غطفان» (٣/٣٠٦)؛ يعنى در شأن مردى آمد. «وهب منبه گفت». «ابن» پس از «وهب» حذف شده است. حذف حرف: «امر معروف و نهى منكر كنند» (٣/١٥٧). «به» و «از» حذف شده است. «هر مسلمانى كه اين سوره يوسف بخواند» (٦/٣٣٥) «دستهايش بستند» (٦/٣٠٥) «زندان دوستر دارم» (٦/٣٨١) «را» پس از «يوسف، دستهايش، زندان» حذف شده كه ظاهراً اين امر تحت تأثير نحو عربى بوده است. مى دانيم كه در زبان عربى، براى مفعول نشانه اى غير از اعراب وجود ندارد. ٢.٣. تكرار «ما او را از اين كار، كه بر او تهمت مى نهند، دور مى بينيم و بر كناره مى بينيم» (٦/٣٧٧). «نيكو كرديد و ثواب كرديد» (٦/٤١٢) «مال نماند و جمال نماند» (٦/٤٤١). «خداى راست و پيغمبر راست» (٦/٣٦٧). در همه اين موارد مى بينيم كه فعل تكرار شده است؛ اما گاهى لفظ تكرار نمى شود و تنها معنا با كمك كلمات مترادف تأكيد مى شود: «در قصه هاى اين پيغمبران گذشته عبرتى و عظتى و پندى هست» (٦/٤٥٣). ٣.٣. حروف اضافه حذف شناسه دوم شخصِ جمع: در اين حالت، فعلِ دوم شخصِ جمع به صورت دوم شخصِ مفرد به كار مى رود: