ـ «ما گفتيم: ما اين بنخوريم تا از رسول عليه السلام باز پرسيم كه اين حلال باشد؟» (١/٣٢). ـ «گفت: هر حقى را حقيقتى است و بنده به حقيقت اخلاص نرسد تا چشم از آن بنيفگند» (٢/١٩١). ـ «حلالش حلال مى دارند و حرامش حرام مى دارند و هيچ بنمى گردانند از آنكه هست» (٢/١٣٦). ـ «و دوزخ بشناختى و از او بنگريختى و شيطان را بشناختى و مخالفتش نكردى و مرگ بشناختى و ساز او بنكردى» (٣/٤٩). ـ «رسول عليه السلام هيچ شب بنخفتى، تا مسبحات بنخواندى» (١٩/١). ـ «آن گه چون در كارزار شدند، بگريختند و بنايستادند» (١٩/١٧٩). ـ «و او را عادت بودى كه روى از نماز بنگردانيدى، الا به وقف افطار يك ساعت» (١٩/١٣٣). ـ «بگو كه: آن گه كه قلم تر بود بدادى و ما در عمر او نوشتيم با ما جحود از پيش بنشود» (٩/٧).

١٥. مطابقت موصوف و صفت

به پيروى از تطابق موصوف و صفت در زبان عربى، مؤلف گاهى صفات را با موصوف مطابق آورده است؛ در حالى كه در زبان فارسى مطابقت بين موصوف و صفت از نظر مذكر و مؤنث و مفرد جمع بودن نيست و اين تأثير پذيرى از زبان عربى است. گاهى علاوه بر مطابقت موصوف و صفت بين آنها فاصله ايجاد شده است: ـ «ياد كن اى محمد آن روز كه گويند مردان منافق و زنان منافقات مؤمنان را» (١٩/٢٠). «زنان منافقات مؤمنان» كه به پيروى از موصوف هم مؤنث و هم جمع آمده است.