منهج اليقين (شرح نامه امام صادق عليه السلام به شيعيان) - گلستانه، سید علاء الدین - الصفحة ٣٣٠ - لزوم پيروى از پيامبر و ائمه عليهم السلام

پس هيچ كس جرئتش در مخالفت الهى، بيشتر و گم‌راهى‌اش ظاهرتر نيست از كسى كه به چنين رأيى عمل كند و گمان كند كه مخالفت وصيّت رسول خدا صلى الله عليه و آله مى‌تواند كرد. و واللَّه كه اطاعت امر الهى و متابعتِ فرمان او بر خلايق لازم است، هم در حال حيات آن حضرت، و هم بعد از موت او! و آيا مى‌توانند گفت يا اعتقاد كرد اين جماعت كه دشمنى با خداى تعالى مى‌كنند- كه كسى از جمله آن جماعت كه در زمان حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله اسلام آورده بودند، به قول و رأى خود و قياس‌ها كه به عقل خود مى‌فهميدند، عمل مى‌كردند-، با وجود آن حضرت‌[١]، مخالفت امر او مى‌نمودند؟

پس اگر بگويد:

«آرى. به رأى خود عمل مى‌كردند و ايشان را جايز بود[٢]»، پس به تحقيق كه دروغ بر خداى تعالى بسته و از راه حق‌[٣]، بسيار دور افتاده.

و اگر گويد: «كسى را نمى‌رسيد كه با وجود آن حضرت، به رأى و خواهش و قياس عمل نمايد»، پس اقرار كرده باشد به آنچه بر خودش حجّت مى‌شود؛ زيرا كه اعتقاد دارد به آن كه اطاعت امر الهى و متابعتِ فرمان او بعد از وفات حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله لازم است. و به تحقيق كه حق تعالى، در كلام مجيد فرموده كه: «نيست محمّد، مگر فرستاده‌اى به رسالت از جانب ما كه پيش از او پيغمبران ديگر گذشته‌اند. پس آيا اگر او به اجل از دنيا رحلت كند يا كشته شود، شما از دين بر خواهيد گشت؟ و كسى كه از دين برگردد، به خداى تعالى، هيچ ضرر نمى‌رساند و زود باشد كه خداى تعالى، شكركنندگان را كه اطاعتِ فرموده او مى‌كنند، جزاى خير مى‌دهد.

و اين فرموده الهى، از براى آن است كه بدانيد كه خداى- عزَّ و جلَّ- را اطاعت مى‌بايد كرد و پيروى امر او مى‌بايد كرد، در حيات محمّد صلى الله عليه و آله و بعد از وفات آن حضرت.

و همچنان كه هيچ كس را نمى‌رسد كه در حيات محمّد صلى الله عليه و آله به خواهش و رأى خود و قياسى كه موافق عقلش باشد، عمل كند، همچنين، كسى را نمى‌رسد كه بعد از آن حضرت به خواهش و رأى خود به قياس‌ها عمل نمايد[٤]».

[١]. الف:+« و».