منهج اليقين (شرح نامه امام صادق عليه السلام به شيعيان) - گلستانه، سید علاء الدین - الصفحة ٣٥٦ - صبر و رضا به قضاى الهى

تمام‌تر و بهتر باشد، ايمان، كامل‌تر خواهد بود.

و از جمله آنچه در باب صبر وارد شده، روايت كرده‌[١] محمّد بن يعقوب كلينى رضى الله عنه از حضرت على بن الحسين عليه السلام كه فرمود: سرّ طاعت، صبر و راضى بودن از خداى تعالى است. و هر بنده‌اى كه صبر كند و از خداوند تعالى‌[٢] راضى شود در آنچه براى او مقدّر ساخته باشد، خداى تعالى، در آنچه آن بنده خواهد يا نخواهد، نمى‌كند، مگر آنچه خير آن بنده در آن باشد.[٣] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: زُهد، ده درجه دارد و بالاترين مراتب زُهد، پايين‌ترِ مراتب وَرَع است و اعلاىِ مراتب وَرَع، ادْناىِ مراتب يقين است و اعلاىِ مراتب يقين، ادْناىِ مراتب رضاست.[٤] و از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه از آن حضرت سؤال كردند كه: مؤمن، به چه چيز مى‌داند كه مؤمن است؟ فرمود: به تسليم امر الهى و راضى بودن به آنچه بر سرِ او آيد از شادى و اندوه.[٥] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: خداى تعالى، به حضرت موسى عليه السلام خطاب كرد كه: يا موسى بن عمران! هيچ چيز نيافريده‌ام كه پيش من، دوست‌تر باشد از بنده‌اى كه به من ايمان آورده باشد؛ زيرا كه اگر او را مبتلا سازم، براى آن است كه‌[٦] خير او در آن است، و اگر به عافيت بدارم، براى آن است كه خيرِ او در آن است، و اگر چيزى از متاعِ دنيا را از او نگاه دارم، جهت آن است كه خير او در آن است، و من داناترم به آنچه صلاحِ حال بنده من در آن است. پس بايد كه بر بلاى من، صبر كند و شكر نعمت من به جا آورد و به قضاى من، راضى باشد تا من، او را پيش خود، از جمله صدّيقين بنويسم، هرگاه به رضاى من عمل كند و فرموده مرا اطاعت كند.

[١]. ج:+« است».