منهج اليقين (شرح نامه امام صادق عليه السلام به شيعيان) - گلستانه، سید علاء الدین - الصفحة ٣٥٨ - محافظت بر نمازها

كنند تا چيزى نمانَد.[١] و كلينى رحمه الله از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: وقتى كه كسى به نماز مى‌ايستد، رحمت الهى از اطراف آسمان تا اطراف زمين، بر او نازل مى‌شود و ملائكه، دور او را احاطه مى‌كنند و فرشته او را آواز مى‌دهد كه: اگر اين مرد كه نماز مى‌كند، بداند آنچه در نماز از فضيلت و ثواب هست، هرگز از نماز فارغ نخواهد شد.[٢] و در حديث ديگر، روايت كرده كه: فرشته، بر با بالاى سر او ايستاده، به او مى‌گويد كه: اى شخصى كه نماز مى‌كنى! اگر بدانى كه كيست آن كس كه نظر مرحمت به تو مى‌كند و با كى‌[٣] مناجات مى‌كنى و راز خود به او مى‌گويى، هرگز ملتفت چيزى نمى‌شدى و از آن جا كه ايستاده‌اى، به جاى ديگر نمى‌رفتى.[٤] و از ابان بن تغلب، روايت كرده كه گفت: در مشعر الحرام، نماز شام را در عقبِ حضرت امام جعفر صادق عليه السلام به جاى آوردم و چون فارغ شد، اقامه گفت و نمازِ خفتن گزارد و در ميان [نماز] شام و خفتن، نافله نكرد. و در سال ديگر با آن حضرت، نماز كردم. بعد از نماز شام، چهار ركعت نافله به جاى آورد. بعد از آن، اقامه گفت و نمازِ خفتن كرد و بعد از نماز، به جانب من التفات نمود و فرمود: اى ابان! اين نمازهاى پنجگانه واجبى را كسى كه به جا آورد و وقت‌هاى آنها را محافظت نمايد، روز قيامت كه ملاقات الهى مى‌كند، او را عهدى، يعنى پيمانى يا نوشته‌اى خواهد بود كه به سبب آن‌[٥] عهد، او را داخل بهشت مى‌كند. و كسى كه اين نمازها را به وقتِ خود نكند و محافظت آنها را[٦] به جاى نياورَد، كار او با خداى- عزَّ و جلَّ- است. اگر خواهد، او را مى‌آمرزد و اگر خواهد، عذاب مى‌كند.[٧] و نكردن آن حضرت، نافله مغرب را در سال اوّل، مى‌تواند بود كه بنا بر آن باشد كه وقت نافله، فوت شده بوده. پس بعد از نماز خفتن، قضا فرموده باشد و در سال دويّم، به جهت وسعت وقت، ادا فرموده باشد؛ ليكن باقى ماندن وقت نافله تا رسيدن به مشعر الحرام، خالى از بُعدى نيست و اگر نافله را بعد از ذهاب حُمره مغربى و پيش از نماز خفتن به جا آورده باشند، دلالت خواهد كرد بر آن‌

[١]. الكافى، ج ٢، ص ٢٦٥ و ٢٦٦، ح ٧؛ كتاب من لا يحضره الفقيه، ج ١، ص ٢٠٩، ح ٦٣٠.