طرف راست آن درخت، چشمه پاكيزه و پاك‌كننده است و هر كدام، از آن چشمه جامى مى‌خورند و خداى تعالى، به آن شربت، آب دل‌هاى ايشان را از حسد، پاك مى‌كند و مويى كه در بدن ايشان است، فرو مى‌ريزد، و اين، معنى قول خداى تعالى است كه فرموده: «وَ سَقاهُمْ رَبُّهُمْ شَراباً طَهُوراً»[١]؛ يعنى: به خوردِ ايشان مى‌دهد پروردگار ايشان، آشاميدنى پاك‌كننده.

پس فرمود كه: شراب طهور از اين چشمه پاكيزه، سازنده است. و بعد از آن، متوجّه چشمه ديگر مى‌شوند كه در طرف چپ آن درخت، واقع شده و در آن چشمه، غسل مى‌كنند، و آن چشمه، چشمه زندگانى است و كسانى كه در آن چشمه غسل مى‌كنند[٢]، ديگر هرگز نمى‌ميرند.

پس ايشان را در برابر عرش الهى بر پا مى‌دارند و از همه آفت‌ها و بيمارى‌ها و آزار سرما و گرما، سلامتى ابدى يافته. پس خداوند جبّار- جلّ ذكره- به فرشتگان كه به ايشان همراه‌اند، خطاب مى‌فرمايد كه: جماعت دوستان مرا به بهشت بريد و ايشان را با ساير خلايق، باز مداريد كه رضا و خشنودى من در باب ايشان، پيشى گرفته، و رحمت من، از براى ايشان واجب و لازم شده.

و چگونه من خواهم كه ايشان را با جمعى كه خوبى‌ها و بدى‌ها كرده‌اند، باز دارم؟ پس ملائكه، ايشان را پيش انداخته، به بهشت مى‌برند و چون به درِ بزرگ بهشت مى‌رسند، ملائكه حلقه بر درِ بهشت مى‌زنند. پس آوازى از آن برمى‌آيد كه به هر حورى كه خداى تعالى از براى دوستان خود در جنّات مهيّا فرموده، مى‌رسد. پس حوريان، يكديگر را به آمدن ايشان، بشارت مى‌دهند. وقتى كه آواز حلقه را مى‌شنوند و بعضى به بعضى مى‌گويند كه دوستان الهى پيش ما مى‌آيند، پس درِ بهشت براى ايشان گشوده مى‌شود و حوران و زنانِ بنى آدم كه به جهت ايشان مقرّر شده، از قصرها سرها بيرون كرده، مشاهده ايشان مى‌كنند و ايشان را «مرحبا» گفته، مى‌گويند: اشتياق ما به ديدن شما، زياده از اندازه بود. و ايشان نيز به حوران و زنان بنى آدم، چنين مى‌گويند.

بعد از آن، حضرت امير المؤمنين عليه السلام فرمود كه: يا رسول اللَّه! خبر ده ما را از قول خداى تعالى كه فرموده: «غُرَفٌ مِنْ فَوْقِها غُرَفٌ مَبْنِيَّةٌ»،[٣] به چه چيز آن غرفه‌ها را بنا كرده‌اند؟ حضرت فرمود كه: يا على! آن غرفه‌ها را كه خداى تعالى فرموده، غرفه‌اى چند است كه خداى- عزَّ و جلَّ- از براى دوستان خود بنا كرده به ياقوت و مرواريد و زِبَرجَد، و سقف آن غرفه‌ها از نقره بافته‌

[١]. سوره انسان، آيه ٢١.