منهج اليقين (شرح نامه امام صادق عليه السلام به شيعيان) - گلستانه، سید علاء الدین - الصفحة ٢٩٩ - زشتى معصيت الهى

بهشت، مشغول عشرت‌اند.[١] و از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام روايت كرده كه فرمود: هيچ سالى بارانش از سال ديگر كمتر نيست؛ ليكن خداى تعالى به هر جا كه خواهد[٢]، مى‌فرستد. به درستى كه هرگاه قومى مرتكب معاصى شوند، خداى تعالى، آن باران كه از براى ايشان مقدّر فرموده، به قومى ديگر مى‌فرستد يا به كوه‌ها و بيابان‌ها مى‌فرستد. و به درستى كه خداى تعالى، عذاب مى‌كند جُعل را در مسكنش به سبب نفرستادن باران به زمينى كه در آن جا ساكن شده از براى گناه‌كارى جمعى كه در آن جا مى‌باشند. و خداى تعالى، راهى از براى آن جُعل، مقرّر فرموده كه از محلّه اهل معاصى بيرون تواند رفت.[٣] و در عيون، از حضرت امام رضا عليه السلام روايت كرده كه فرمود: گناهان صغيره، راه‌هاى گناهان كبيره‌اند و كسى كه از خداى تعالى در چيز اندك نمى‌ترسد، در بسيارى نيز نمى‌ترسد و اگر خداى تعالى مردم را به بهشت و دوزخ، نترسانيده بود، هر آينه، بر ايشان واجب بود كه او را اطاعت كنند و عصيان ننمايند از جهت تفضّل و احسان كه به ايشان كرده و نعمت‌هايى كه بى سابقه بندگى و استحقاق، به ايشان عطا فرموده.[٤] و شيخ طوسى رحمه الله در امالى، از حضرت امام رضا عليه السلام روايت كرده كه فرمود: هرگاه بندگان الهى گناهى احداث كنند كه پيش‌تر نكرده باشند، خداى تعالى، بلايى تازه به ايشان مى‌فرستد كه پيش‌تر نديده باشند.[٥] و از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود: جمعى كه به سبب ارتكاب معاصى مى‌ميرند، بيشترند از آنها كه به سبب رسيدن اجل مى‌ميرند، و جمعى كه به سبب احسان زندگى مى‌كنند، بيشترند از آنها كه به سبب طول عمر، زندگى مى‌كنند.[٦] و ابن بابويه رحمه الله در ثواب الأعمال، از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه از پدر خود- صلوات اللَّه عليه- روايت فرمود كه حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود: كسى كه گناهى كند و خندان باشد، گريان به جهنّم خواهد رفت.[٧]

[١]. الأمالى، صدوق، ص ٤٩٧، ح ٦٨٠.