فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٢٦٩ - زمين
شركت، مزارعه، اجاره، احياء موات و ارث سخن گفتهاند.
احكام زمين به لحاظ اطلاق نخست:
الف. پاك كنندگى نجاست:زمين از مطهِّرات(--> مطهّرات)است؛ بدون تفاوت ميان اجزاى مختلف آن از قبيل خاك، ريگ، سنگ، بلكه آجر و گچ در اين حكم؛ زيرا همه آنها مصداق زمين به شمار مىروند.(١)هرچند در ثبوت حكم ياد شده نسبت به برخى مصاديق، همچون گچ پخته و آسفالت به جهت شك در صدق عنوان زمين بر آنها اشكال شده است.(٢)
بدون شك، كف پا و ته كفش با راه رفتن روى زمين يا كشيدن آن بر زمين پاك مىشود. پاك نشدن ته كفش با مسح (كشيدن) به ظاهر كلام برخى قدما نسبت داده شده است.(٣)
آيا روى پا يا كفش كسى كه به جهت انحراف در پايش بر آن راه مىرود و نيز زانو و دست كسى كه در راه رفتن از آن دو استفاده مىكند، همچنين نعل چارپا و ته عصا و پاى مصنوعى و چرخ وسيله نقليه و مانند آن نيز با حركت و راه رفتن روى زمين پاك مىشوند؟ مسئله اختلافى است.(٤)به قول برخى، كناره پا يا كفش كه به طور متعارف، هنگام گام نهادن بر روى نجاست، نجس مىشود نيز با راه رفتن پاك مىگردد.(٥)
شرايط:زمين با وجود شرايط زير پاك كننده است.
١. زايل شدن عين نجاست. در شرط بودن زوال اثر نجاست؛ يعنى اجزاى ريز غير محسوس آن اختلاف است.(٦)گروهى گفتهاند: زوال اجزاى ريزى كه غالباً با راه رفتن يا به زمين كشيدن زايل نمىشوند، شرط نيست.(٧)
٢. پاك بودن زمين بنابر قول برخى.(٨)برخى ديگر آن را شرط ندانستهاند.(٩)
٣. خشك بودن زمين به قول بعضى.(١٠)بعضى ديگر آن را شرط ندانستهاند.(١١)
٤. سرايت نجاست از زمين به كف پا يا ته كفش به قول برخى. بنابر اين، چنانچه نجاست از غير زمين به كف پا يا كفش برسد، با راه رفتن روى زمين پاك نمىشود.(١٢)برخى، اين شرط را نپذيرفته و قائل به تعميم حكم شدهاند.(١٣)