فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٢٧٠ - زمين
احكام:در پاك شدن نجاست به وسيله زمين، تفاوتى ميان راه رفتن روى آن و مسح بر آن نيست؛ ليكن در اينكه مسح تنها با كشيدن پا يا كفش بر روى زمين موجب طهارت است يا برداشتن سنگى از زمين و كشيدن به محل نجاست و بر طرف كردن آن در حصول طهارت، كفايت مىكند، اختلاف است.(١٤)
پاك شدن، بازوال نجاست بر اثر راه رفتن بر روى زمين حاصل مىشود، بدون نياز به پيمودن مسافتى معيّن از آن؛ ليكن از برخى قدما نقل شده كه راه رفتن به مقدار پانزده گام را شرط حصول طهارت دانستهاند.(١٥)
در حصول طهارت به صرف تماس با زمين بدون راه رفتن يا مسح كردن، در صورت زوال عين نجاست با تماس، يا در فرض نداشتن عين، اختلاف است.(١٦)
ب. پاك كنندگى از حدث:زمين در كنار آب يكى از دو بر طرف كننده حدث(--> حدث)به شمار مىرود( -->تيمّم).
ج. چگونگى پاك شدن زمين نجس:زمين نجس با جريان آب جارى(--> آب جارى)يا باران(--> آب باران)يا كثير(--> آب كثير)بر آن و زوال نجاست و نيز با تابيدن خورشيد(-->خورشيد)برآن و خشك شدن، پاك مىشود. ليكن با آب قليل(-->آب قليل)در صورتى كه زمين سست باشد و آب در آن فرورود، بنابر قول به نجاست غساله(--> غساله)پاك نمىشود.(١٧)
د. سجده بر زمين:در نماز، بايد بر زمين يا چيزى كه از زمين مىرويد و خوردنى و پوشيدنى نيست، سجده شود و سجده بر غير آن دو، جز در حال ضرورت صحيح نيست.(١٨)
احكام زمين به لحاظ اطلاق دوم:
الف. ملكيت زمين: زمين با رويكرد اسلامى؛ يعنى زمينهايى كه تحت سيطره اسلام و حكومت اسلامى قرار گرفته و مسلمانان بر آن دست يافتهاند، چهار قسم است:
١. زمينى كه صاحبان آن با ميل و رغبت و بدون جنگ اسلام آوردهاند( -->زمين طوع).
٢. زمينى كه مسلمانان با جنگيدن با كفار و پيروزى بر آنان به غنيمت گرفتهاند(--> زمين مفتوح عنوه).