مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٤٧ - توقیفیّت أسماء الهی

«بخل در مبدأ فیض نیست، خداوند به همه نزدیک است، و اختلاف در صفات وی نبود، و تغییر در حالات او راه ندارد، و محلّ حوادث واقع نشود.

و اینکه گاهی فیض می‌بخشد و گاه منع می‌فرماید، برای تغییر استعداد و اختلاف حال بندگان است؛ چنان‌که نهالی امروز آمادۀ شکوفه آوردن شود، خداوند هم امروز شکوفه بر او بشکفاند، و آنکه فردا آماده شود، فردا. بندۀ عابد و فرمانبردار هم چون تقرّب جوید، آمادۀ کسب فیض شود.

آمادگی مردم در ماه رمضان بیشتر است و در شب قدر بیشتر، و نزول برکات و ملائکه در این اوقات کامل‌تر؛ و آنکه در این اوقات شریف غافل باشد و به خدا نزدیک نشود، نزول ملائکه بر او نخواهد بود و در شب قدر ملائکه و روح بر آن کس فرود می‌آیند که آمادۀ پذیرائی آنها باشد.»

[توقیفیّت أسماء الهی]

آیة الله شعرانی در تعلیقه صفحه ١٧٠ تا صفحه ١٧٣ در شرح فقرۀ دعای ٤٧: «و لَم تُمَثَّلْ فَتَکُونَ مَوجوُدًا» گوید:

«”لَم تُمَثَّلْ فَتَکُونَ‌ مَوجُودًا“: موجود اسم مفعول از وَجَدَ یَجِدُ به معنای یافتن و حسّ‌ کردن است، و اطلاق موجود بر خداوند تعالی به این معنی جایز نیست؛ امّا در اصطلاح به معنای بود و هست باشد، و بدین معنی خداوند موجود است، و مقابل آن معدوم باشد.

و طوائف اسلام أسمای خداوند را توقیفی دانند؛ یعنی هر نام را بی‌رخصت بر خداوند تعالی اطلاق نکنند، هرچند صفت و مبدأ آن در خداوند باشد؛ مانند:

(إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ)[١]با این حال او را مشتری

[١]ـ سوره التّوبة (٩) صدر آیه ١١١.