مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٣٥ - اشکالات وارد بر کلام میرزا ابوالحسن شعرانی (ت)

صفحۀ ١٩٩، تعلیقه ١: «و سیّد شارح ـعلیه الرّحمهـ روایت کرده است از حضرت امام محمّدباقر علیه السّلام که:

”اسم أعظم هفتاد و سه حرف است، یکی از آنها نزد آصف بود که به زبان آورد و به سبب آن زمین را از آنجا که بود تا پیش تخت بلقیس بشکافت، تا تخت را به دست گرفت، آنگاه زمین را به حال اوّل بازگردانید؛ و این کار را در یک چشم

[١]* جملات نمی‌تواند از زبان و قلم فرد دیگری به غیر از لواداران مکتب توحید و متّصلین به مبادی وحی و آبشخوار شرع صادر گردند. مانند دعای صباح و علقمه و زیارت جامعه و ندبه و غیره. فلهذا به صرف شبهه در صحّت اتّصال سندی به امام علیه السّلام نمی‌توان از آنها رفع ید نمود و آنها را به کناری گذاشت.

مرحوم علاّمه طباطبائی ـ رضوان الله علیه ـ می‌فرمودند:

«بعضی می‌گویند: نهج البلاغه سند و طریق اتّصال به امام علیه السّلام را ندارد و به خطب و مطالب آن نمی‌توان اعتماد نمود؛ ولی این افراد باید بدانند از صدر اسلام تا زمان مرحوم سیّد رضی ـ رحمة الله علیه ـ کدام عالم و حکیم و شخصی را می‌شناسید که توانسته است مانند این عبارات و کلمات در نهج البلاغه اثری از خود بجای گذارد؟!»

بنابراین مطلب، مرحوم علاّمه والد ـ قدس سرّه ـ در عدم اشکال قرائت ادعیّه بزرگان، به شکل غیر ملتزم آن برمی‌گردد؛ یعنی انسان با توجّه به اینکه این دعا از امام علیه السّلام نیست و از ناحیه غیر معصوم صادر شده است می‌تواند بخواند و اشکالی ندارد، اما اگر همین دعا به عنوان یک دعای روزمرّه و قابل توجّه و سنّت متداوله درآید که مداومت بر آن جزء امور روزمرّه انسان تلقّی گردد قطعاً نباید به آن اقدام نمود. (معلّق)