مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٠٩ - عیسی مُوتِم الأشبال، و محمّد دو پسر دیگر زید بن علی بودهاند

از پوست یا کاغذی است که در آن چیزی بنویسند، و جمع آن صُحُف و صحائف است. و اینکه دعاء را صحیفه نامیده‌اند، از روی مَجاز و از قبیل تسمیۀ ظرف به اسم مظروف است؛ و اینکه آن را به کامله وصف نموده‌اند، برای کمال و اهمیّت آن است)... .»

[سفارش امام صادق علیه السّلام به فرزندشان اسماعیل]

صفحه ١٥: «٣٣. سپس به فرزندش اسماعیل فرمود: ”ای اسماعیل! برخیز و دعایی که تو را به حفظ و نگهداریش امر نمودم بیاور!“ وفات اسماعیل در سال یکصد و سی و سه، بیست سال پیش از وفات حضرت صادق علیهالسّلام است.»

حسین ذوالدَّمعة و یا ذوالعَبرة یکی از پسران زید بن علی بوده است

صفحه ١٧: «٣٩. سپس کسی به طلب محمّد و ابراهیم فرستاد؛ چون آمدند فرمود: این ارث پسر عموی شما یحیی است از پدرش (زید) که شما را به آن تخصیص داده، نه برادرانش را (برادران یحیی بن زید: حسین، عیسی و محمّداند).

حسین روزی که پدرش کشته شد هفت ساله بود؛ حضرت صادق علیهالسّلام او را تربیت و پرورش نموده علم به او آموخت، و او را بر اثر بسیار گریستنش از خوف خدای تعالی در نماز شب، ذُوالدَّمعَة و ذوالعَبرَة (صاحب اشک) می‌نامیدند، و در پایان زندگی نابینا شد و او را مَکفُوف (کور) گفتند، و در سال یکصد و سی و پنج یا یکصد و چهل از دنیا رفت.

عیسی مُوتِم الأشبال، و محمّد دو پسر دیگر زید بن علی بوده‌اند

و عیسی در محرّم سال یکصد و نه به دنیا آمد و در شصت سالگی در کوفه رخت بر بست، و نیمی از عمر خود را از ترس بنی‌العبّاس در پنهانی بسر برد؛ و چون شیری را که دارای بچه‌گان بود و سر راه بر مردم گرفته کشت، ملقّب به مُوتِمُ الأشبال (یتیم کننده شیربچگان) شد.