مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٨٧ - پاسخ اشکال هفتم در علت عدم تصریح به حرمت شهر رجب

· و امّا اشکال ششم که جملۀ «و أصلِحْ لنا خَبیئَةَ أسرارِنا» را ناتمام دانسته‌اند و چنین گفته‌اند که: اصلاح در امور فاسد گفته می‌شود، و امّا نفس اسرار مخفیّه بدون تقیّد به فساد، معنی ندارد که در دعا گفته شود: خداوندا آن را اصلاح کن!

در پاسخ گفته می‌شود که هر شیء که قابلیّت فساد را داشته باشد، دعای صلاح و اصلاح برای آن بجا است، گرچه بالفعل فاسد نباشد؛ چون طُرُوّ فساد برای آن امکان دارد. پس دعا می‌کند که این اسرار خبیئه را تو دستخوش فساد قرار مده، و پیوسته آن را مقرون به صلاح فرما؛ و از برای نظیر این دعا و درخواست در ادعیّه و محاورات عرفیّه و انشائات، مواردی بس عدید یافت می‌شود.

[پاسخ اشکال هفتم در علت عدم تصریح به حرمت شهر رجب]

· و امّا اشکال هفتم که فرموده‌اند: جملۀ «و بارِکْ لَنا فی شَهرِنا هذا المُرَجَّبِ المُکَرَّم و ما بَعدَه مِن أشهُرِ [الأَشهُرِ] الحُرُم» صحیح نیست؛ زیرا که رجب ماه حرام است و ما بعد آن ماه حرام نیست.

در پاسخ گفته می‌شود که: علّت عدم تصریح به حرمت شهر رجب همان بیان و دعا و درخواست در شهر رجب است که می‌فرماید: «ما را در این رجب مرجّب مبارک بدار و برای ما برکت بفرست، در این ماه و ماه‌های بعد از آن، که در حرمت اشتراک دارند.» و معلوم است که مراد از بعدیّت در اینجا بعدیّت اضافیّ است نه حقیقیّ، و کَم لَه مِن نَظیرٍ؛ و معلوم است که ماه‌های حرام که ذوالقعدة و ذوالحجة و محرّم باشند بعد از ماه رجب هستند.

و آنچه به نظر حقیر می‌رسد: در نزد جناب مؤلّف، این قبیل اشکالاتِ واهی چنان نیست که پاسخش غیر معلوم باشد؛ لیکن چون جملۀ: «لا فَرقَ بَینَک و بَینَها إلّا أَنّهم عِبادُک و خَلقُک» بسیار سنگین و غیر قابل هضم آمده است ـ کما آنکه خودشان در پایان کلام به این امر تصریح کرده‌اند ـ این اشکالات برای چشمگیر کردن و بزرگ جلوه دادن نقائص دعا است. و لیکن بحمد الله و المِنّة روشن و مبیّن