مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٨٣ - غیر متعمّقین در مباحث توحیدی، اهل توحید را تکفیر میکنند

غافل از آنکه این دعاها را اساطین مذهب می‌خوانده‌اند و می‌خوانند، و کفر دانستن این فقرات مستلزم تکفیر چون شیخ طوسی و شیخ کفعمی و سیّد بن طاووس و علاّمه مجلسی خواهد شد که آن را در کتب خود آورده و تلقّی به قبول کرده‌اند.

و اگر ما در هر فنّ و مسأله‌ای که در خور صلاحیّت ما نیست وارد نشویم و علم آن را به اهلش واگذاریم و یا چون بسیاری از علماء و بزرگان حقیقتش را به راسخین در علم و أئمّه طاهرین ارجاع دهیم بهتر است.

و امّا لفظ «أعضادٌ» که ظاهر آن را أعضادِ خدا (یعنی کمک‌کاران و مددکنندگان خدا شمرده‌اند) و آن را نیز کفر دانسته‌اند:

اوّلاً: خوب روشن است که به قرینۀ عطف «مُناةٌ و أذوادٌ و حَفَظَةٌ و رُوّادٌ» منظور کمک به خدا نیست؛ بلکه مقصود دست‌اندرکارانی هستند که در عالم کثرت و طبیعت موجب تقدیر و اندازه‌گیری و حفظ و مصونیّت هر موجود از گزند موانع و بالأخصّ انسان از آلام و آفات و عاهات می‌باشند. و معلوم است که هر صنف از فرشتگان، مأمور مأموریّت خاصّی برای إفاضۀ فیض از جانب خدا بر عالم کثرت هستند، و اسباب تعیّن و تقدیر رحمت ازلی و پخش آن به عالم امکان می‌باشند؛ و در حقیقت این جملات، بیان‌کننده و نمایشگرِ صفات و افعال و مأموریّت‌های ملائکه می‌باشد، و همه آیه هستند و آئینه و ظهور و مظهر برای نور ظاهر حقّ تعالی و تقدّس: (بَلْ عِبَادٌ مُكْرَمُونَ * لَا يَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَهُمْ بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ)[١].

و ثانیاً: در آیات قرآن که نصرت خدا را به مؤمنین نسبت می‌دهد، چون آیۀ کریمه: (إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ يَنْصُرْكُمْ وَيُثَبِّتْ أَقْدَامَكُمْ)[٢]؛ و یا مثلاً عنوان قرض به ذات

[١]ـ سوره الأنبیاء (٢١) ذیل آیه ٢٦ و آیه ٢٧.

[٢]ـ سوره محمّد (٤٧) ذیل آیه ٧.