مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٦٥ - درباره قاعد&#١٧٢٨ لطف و روایت مرفوع و مسند

ثمّ نقل[١] ما فی کامل الجزری ممّا وقع بینه و بین مسلم، و کلّما ذکره (ره) یجری فی الخبر المتقدّم.» ـ[٢]انتهی ما فی المستدرک.

أقول: رَوی صدرَ هذه الرّوایة فی الرّوضة صفحة ٢٣٤ و ٢٣٥ حدیث ٣١٣ بعین ما نقَلَ عنه النّوری و أبدل کلمةَ «استرققتُک» بکلمة «استرقَیتُک». و صدرُ الرّوایة الّذی کان لِعلیّ بن الحسین علیهماالسّلام جعل له عنوانًا، و هو: «حدیثُ علیِّ بن الحسین علیهما‌السّلام مع یزیدَ لعنه الله»، ثم قال: «ثم أرسل إلی علیِّ بن الحسین» و أتی بتمام الرّوایة، و زادَ کلمةَ «لک» بعد کلمة «أولَی» فأورد: «أولَی لَکَ»[٣].[٤]

[درباره قاعدۀ لطف و روایت مرفوع و مسند]

در کتاب جنّة ‌المأوی در تعلیقۀ آن، مرحوم حاج سیّد محمّدعلی قاضی (ره) در صفحه ٣٢٤ تا صفحه ٣٢٩ بحثی در قاعده لطف نموده است و فرموده است: کبرای مسأله جای شبهه نیست، و إنّما الإشکال فی صُغریاتِها.

روایت مرفوع در اصطلاح علماء علم درایه اطلاق می‌شود بر خبری که ساقط شده باشد از وسط سند یا آخر آن، یک یا بیشتر، با تصریح به لفظ رفع؛ و اطلاق بر معنی دیگر نیز می‌شود.

[١]ـ یعنی: المجلسی (ره). (مرحوم علاّمه طهرانی قدّس سرّه)

[٢]ـ خاتمة المستدرک، ج ٥، ص ١٩٧.

[٣]ـ و قال فی التعلیقة: «یعنی الشّرّ قریب بک. و فی المرآة قال الجوهری: ”قولهم: اولی لک، تهدّد و وعید.“ و قال الأصمعیّ: ”معناه قارَبه ما یُهلِکُه، أی نَزَل به.“ ـانتهی. و هذا لا یناسب المقام، و أن یکونَ الملعونُ بعدُ فی مقام التهدید و لم یرضَ بذلک عنه علیهالسّلام. و یحتمل أن یکون مرادُه: أنّ هذا أولی لک و أَحری ممّا صنع القُرَشیّ.» ـانتهی کلام المعلِّق* فی التعلیقة.

* أی: علی اکبر غفاری.

[٤]ـ جنگ ١٨، ص ١٠٢.