مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢١١ - روایتی در معنای عافیت

و من ذلک أنّه رخّص لِعُقبة بن عامر و لأبی‌بُردة بن نیار بأن یُضَحِّی بالجَذَع (أو العَتود) من المَعز. و هو ما یرَعَی [ظ ـ رَعی] و قَوِیَ و أَتی علیه حولٌ؛ و قال الجوهریّ: و خیرُه ما بلغ سَنةً.

و الحدیث متَّفَقٌ علیه، و الجمهور و منهم الأئمّة الأربعة یَمنَعون التّضحِیة بالجَذَع و المَعز.“[١]»

[از دلت استفتاء کرده مسائل را بپرس]

صفحه ٤٠١ پاورقی ٢: «قال رسول الله لِوابِصَةَ لمّا سأله عن البِرّ:

”استفتِ قلبَک! البِرُّ ما اطمَأَنَّت إلیه النّفسُ و اطمأنَّ له القلبُ، الإثمّ ما حاکَ فی النّفس و تَردَّد فی الصّدر، و إن أفتاک النّاسُ و أفتَوک.“[٢]

رواه أحمد و الدارمیّ.»

[روایتی در معنای عافیت]

صفحه ٤٠٥: «و عن أبی‌الدّرداء مرفوعًا:

”ما أحلَّ اللهُ فی کتابه فهو حلالٌ، و ما حَرَّم فهو حرامٌ، و ما سَکَتَ عنه فهو عافیةٌ؛ فاقبَلوا من الله عافیتَه! فإنّ اللهَ لم یکن لِیَنسی شیئًا، (وَمَا كَانَ رَبُّكَ نَسِيًّا)[٣].“

رواه البزّار و ابن أبی‌حاتم و الطّبرانیّ.»

[١]ـ صاحب أضواء علی السّنة المحمّدیة این متن را از مقدمه کتاب المغنی و الشرح الکبیر نقل می‌کند. (محقّق)

[٢]ـ جهت اطّلاع بیشتر پیرامون این حدیث به نور ملکوت قرآن، ج ٢، ص ٣٢٢ مراجعه شود. (محقّق)

[٣]ـ سوره مریم (١٩) ذیل آیه ٦٤.