جلوه‌های دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ٢٨٤ - ١٠ از غیر خدا چیزی نخواه

شماره ٢٣: امید به خدا

· قال الله الحكيم: (وَ مَنْ یقْنَطُ مِنْ رَحْمَةِ رَبِّهِ إِلَّا الضَّالُّونَ) [١] از رحمت الهی جز گمراهان، مأیوس نیستند.

· قال ابوعبدالله٧: (إِذَا أَرَادَ أَحَدُكُمْ أَنْ لَا يَسْأَلَ رَبَّهُ شَيْئاً إِلَّا أَعْطَاهُ فَلْيَيْأَسْ مِنَ النَّاسِ كُلِّهِمْ وَ لَا يَكُونُ لَهُ رَجَاءٌ إِلَّا عِنْدَ اللَّهِ فَإِذَا عَلِمَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ ذَلِكَ مِنْ قَلْبِهِ لَمْ يَسْأَلِ اللَّهَ شَيْئاً إِلَّا أَعْطَاه) [٢] امام صادق٧ فرمود: هر کس می‌خواهد خداوند دعای او را اجابت کند، بايد در دل از مردم مأيوس شود و به أحدی جز خدا اميد نداشته باشد. اگر خداوند بیابد كه او در دل به کسی غير او امید ندارد خواسته‌اش را به او عطا نماید.

شرح کوتاه: امید به آینده، موتور محرّک در تلاش و فعالیّت انسان است و در شرایط سخت زندگی و مصائب سنگین او را به تلاش و کوشش و ادامه زندگی وا می‌دارد. انسان موحّد با این که خود را در انجام امور مختار می‌داند، اراده خداوند را در تحقّق اسباب عالم، موثّر می‌بیند. درست است که خداوند عالم را عالم اسباب آفریده است و هر کاری هم در عالم سبب خاصی را می‌طلبد ولی در عین حال اراده خدا، حاکم بر اسباب ظاهری دنیا است. لذا فرد موحّد با این که بر اساس تعلیمات دینی، طبق اسباب عمل می‌کند ولی باز هم در همه امور امیدش خداست و خود را بی‌نیاز از عنایت و لطف الهی نمی‌داند و در تحقّق اسباب از او استمداد می‌طلبد.

[١] . سوره حجر، آیه ٥٦.

[٢] . اصول کافی، کلینی، محمد بن یعقوب، ط الاسلامية، ج٢، ص ١٤٨‌.