جلوه‌های دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ١٣٠ - ٦ سفارش امام صادق

چه ساعات و دقایق شیرینی است! آن گاه که فرد سحرگاهان بیدار می‌شود و گروه عظیمی ‌را در حال خواندن نماز شب یا تلاوت آیات نورانی قرآن یا مناجات با خدا می‌بیند. روحانی و دانشجو، کارگر و مهندس، پیر و جوان، پدر و فرزند، فقیر و ثروتمند، همه و همه با یک رنگ «آن هم رنگ خدایی» در کنار هم مشغول عبادت می‌شوند. عده‌ای در رکوع هستند و عده‌ای صورت به خاک دارند.

برخی دست بر آسمان برده و نغمه «العفو العفو» سر می‌دهند برخی هم در حال گریه و دل‌شکستگی از عمق جان با خداوند مناجات می‌کنند و به اوج بندگی و رهایی از عناوین خیالی دنیوی می‌رسند و با اشتیاق به عبادت و تذلل در پیشگاه خداوند به اوج آرامش معنوی در سایه ذکر خداوند نائل می‌آید.

١. اعتکاف حضرت سلیمان٧

حکومت برای حضرت سلیمان٧ وسیله‌ای برای خدمت به خلق بود. هیچ گاه حکومت نتوانست آن بندۀ خالص خدا را فریب دهد. ایشان با وجود ملک عظیم، لباس پشمی ‌می‌پوشید و شب‌ها تا صبح به عبادت و گریه می‌پرداخت و در مسجد بیت المقدس معتکف می‌شد، حتی مرگ او در همان‌جا و در حال اعتکاف اتفاق افتاد. [١]

مرحوم طبرسی می‌فرماید: (اِنَّ سُلَیْمانَ کانَ یَعْتَکِفُ فی مَسْجِدِ بَیْتِ الْمُقَدَّسِ اَلسَّنَةَ وَ السنّتیْنِ وَ الشَّهْرَ وَ الشَّهْرَیْنِ وَ اَقَلَّ وَ اَکْثَرَ یُدْخِلُ فیهِ طَعامَهُ وَ شَرابَهُ وَ یَتَعَبَّدُ فیهِ) براستی سلیمان در مسجد بیت‌المقدس گاه یک سال و گاه دو سال و گاه یک ماه یا دو ماه، کمتر یا بیشتر، اعتکاف می‌کرد و غذا و آب خود را به آنجا می‌برد و در آنجا به عبادت می‌پرداخت. [٢]

[١].[٢٣٦] مجمع البیان، طبرسی. فضل بن الحسن‌، ج۸، ص۲۰۴.

[٢]. بحار الأنوار، مجلسی، محمد باقر، ط دار الاحیاء التراث، ج ٩٤، ص ٤٣.