جلوه‌های دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ١٢٩ - ٥ اعتکاف پیامبر اکرم&#٦٥٠١٨ در کوه نور

چیزی، همراه بزرگداشت و تعظیم آن است.[١] و در اصطلاح به توقّف سه روز یا بیشتر در مسجد، به قصد عبادت و خلوت با خداوند و دوری موقّت از اشتغالات دنیوی اطلاق می‌شود.[٢]

حقیقت اعتکاف، یاد و توجه مستمرّ به خداوند متعال است. ماندن در مسجد و اشتغال به عبادت، در واقع مقدمه برای توجه تام و تقرب به خداوند است. از آنجا که زرق و برق دنیا با جلوه‌های رنگارنگ آن، انسان را به شدّت مشغول به خود کرده و از توجه مستمر به خالق هستی غافل می‌کند، در شریعت مقدس اسلام، توصیه به اعتکاف چند روزی در مسجد شده تا در محیطی آرام که برای عبادت وضع شده، تمرینی برای یاد مستمر خداوند باشد و زمینه‌های غفلت از بین برود. چرا که چشم و گوش و دیگر حواس، پیامرسان‌ قلب هستند.

اگر این ورودی‌های قلب آلوده به نگاه حرام یا صدای حرام یا غذای حرام شوند یا اشتغال به زرق و برق دنیا پیدا کنند موجب آلودگی و غفلت قلب شده و انسان را از توجه به عالم غیب و حضرت حق باز می‌دارد. اینجا است که سرّ لزوم توقّف در مسجد برای اعتکاف معلوم می‌شود.

معتکف، درهای دنیا را به روی خود می‌بندد تا درهای عالم غیب و رحمت الهی به روی او باز گردد. معتکف شکم خود را به واسطه روزه گرفتن، برای ساعاتی از طعام خالی نگه می‌دارد، تا روح او تقویت شود. ساعاتی از روز خود را به تفکر وا می‌دارد، تا حقیقت و ارزش خود را دریابد و گوهر وجود خود را به بهای اندک نفروشد و دریابد که از کجا و برای چه آمده و عاقبت به کجا خواهد رفت.

[١].[٢٣٤] (العکوف؛ الاقبال علی الشیء و ملازمته علی سبیل التعظیم له) معجم مفردات الفاظ قرآن، اصفهانی، راغب ، ماده عکف.

[٢]. جواهر الکلام، ج١٧، ص.١٥٩