جلوه‌های دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ٤٨ - ٥١ سجده تنها در مقابل خدا

عَبَدُوا اللهَ رَهْبَهً فَتِلْکَ عِبادَهُ الْعَبْیدِ، وَ إنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللهَ شُکْراً فَتِلْکَ عِبادَهٌ الْأحْرارِ، وَ هِیَ أفْضَلُ الْعِبادَهِ) عدّه‌اى خداوند متعال را تنها به طمع بهشت عبادت می‌کنند. چنین عبادتی، عبادت تجّار است که همه چیز را معامله و تجارت می‌دانند؛ عدّه‌اى دیگر از روى ترس خداوند را عبادت می‌کنند. چنین عبادتی، عبادت بردگان است؛ طائفه‌ سوم ‌به عنوان شکر از نعمت‌های الهی، خداوند را عبادت می‌کنند چنین عبادتی، عبادت آزادگان و برترین نوعِ عبادت است. [١]

٥٠. اظهار بندگی تنها در مقابل خدا

اسلام با اعلام كلمه توحيد (لا اله الا الله) به پرستش تمام معبودهاى ساختگى خاتمه داد و مسلمانان را از قيد بندگى غیر خدا آزاد كرد. به پيروان خود دستور داد روزى چند بار در نمازهاى يوميه خود جمله (اياك نعبد) را تكرار كنند تا اين مطلب در اعماق جانشان نفوذ کند و ملكه گردد كه پرستش منحصر به ذات اقدس الهى است و غير خداوند لايق بندگى نيست.

نتيجه اين تربيت آسمانى آن شد كه پيروان اسلام به آزادگى و حريّت واقعى دست يافتند و هر کجا قدم گذاردند، در مقابل هيچ كس و هيچ چيز سر بندگى فرود نياوردند و در سخت‌ترين شرايط هرگز رنگ ذلت و زبونى به خود نگرفتند.

قبل از آن كه پيامبر اکرمﷺ از مكّه مهاجرت نمايد، فشار مشركين زندگى را بر مسلمانان تلخ و غير قابل تحمل ساخت. جمعى از آنان با موافقت رسول اكرم به كشور حبشه پناهنده شدند تا شاید چند روزى از آن همه سختى و فشار در امان باشند.

[١].[٦٩] بحار الأنوار، مجلسی، محمد باقر، ط دار الاحیاء التراث، ج ۷۵، ص ۱۱۷، ح ۵.