جلوه‌های دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ٤٩٥ - ٥ ایمان به خدا و عمل بر طبق آن

فرمود: (يَا بُنَی الْجَارَ ثُمَّ الدَّارَ‌) پسرم! اوّل همسايه بعد خانه! [١]

١٥. ایثار و جانفشانی اصحاب امام حسین٧

کم کم ظهر عاشورا نزديك می‌شد. سى نفر از اصحاب حسين٧ در جريان يك تيراندازى كه به وسيله دشمن انجام گرفت به خاك و خون غلطيدند و شربت شهادت نوشيدند و بقيه هم در انتظار جانبازى لحظه‌شمارى و بى‌قرارى می‌نمودند که ناگهان یکی از اصحاب اباعبداللّه متوجه شد وقت نماز ظهر فرا رسیده است.

خدمت امام حسین رسید و عرض كرد: يا اباعبداللّه! وقت نماز رسيده و مشتاقیم براى آخرين‌بار نماز جماعتى با شما بخوانيم حضرت نگاهى به آسمان كرد و فرمود: (ذَكَّرتَ الصَّلاةَ، جَعَلَكَ اللّٰهُ مِنَ المُصلِّينَ الذَّاكِرينَ!) نماز را ياد آوردی، خداوند تو را از نمازگزاران حقیقی قرار دهد.

امام حسين فوراً در همان ميدان جنگ به نماز ايستاد و اصحاب هم به آن حضرت اقتدا كردند. نمازى كه در اصطلاح فقه اسلامی ‌نماز خوف ناميده می‌شود و دو ركعت است همانند نماز مسافر ولی برای حفظ وضعیّت دفاعی و این که نکند دشمن شبیخون بزند، برخی ‌از ياران در مقابل دشمن ايستادند و برخی هم ‌به جماعت اقتدا كردند.

نمازگزاران می‌بايست يك ركعت از نماز را با امام می‌خوانند و ركعت ديگر را خود بجا می‌آورند تا زودتر پست را از دیگری تحويل گرفته و گروه دیگر نيز فضيلت نماز جماعت با امام حسين را با اقتدا در رکعت دوم درک می‌کردند.

در اين حال وضعیّت خاصى بود. امام حسين و يارايش از دشمن چندان دور نبودند لذا در حمله ناجوانمردانه‌اى كه دشمن انجام داد اصحابى كه خود را مقابل

[١] .علل الشرائع، شيخ صدوق، ج‌١، ص ١٨٢‌.