جلوه‌های دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ٤٣٠ - ١٩ بشارت به حارث همدانى و دوستان امیرمؤمنان علی

آنها پشيمان شدند و توبه نمودند و خدا توبه آنها را پذيرفت. [١]

٢. پیمانی که بدان وفا نشد

وقتى آيه ٢٣ سوره شورى (قُل لا أَسأَلُكُم عَلَيهِ أَجرًا إِلَّا المَوَدَّةَ فِی القُربىٰ) بر پیامبر اکرمﷺ نازل شد، آن حضرت مردم را جمع كرد و سه بار فرمود: خداوند براى من چيزى را بر شما واجب كرده است، آيا آن را بجای می‌آورید؟ كسى پاسخ نداد. پيامبر فرمود: آن چيز طلا و نقره و غذا نيست، در اين وقت گفتند: چيست؟ حضرت فرمود: خداوند می‌فرماید: به آنان بگو: از شما پاداشى براى رسالت نمی‌خواهم جز دوستى با خويشان من، مردم گفتند: آن را می‌پذيريم.

امام صادق٧ بعد از نقل این جریان فرمود: سوگند به خدا بعد از وفات رسول اللهﷺ تنها هفت نفر در محبت به حضرت زهرا و امیرمؤمنان و خاندانش وفا كردند. آن هفت نفر عبارتند از: سلمان، ابوذر، مقداد، عمار، جابر بن عبدالله انصارى، بيت «غلام رسول خدا» و زيد بن ارقم. [٢]

نکته: دیگران در محبت عملی و دفاع از اهل‌بیت به جهت جوّ حاکم در آن زمان یا سکوت کردند و یا در عوض محبت به آن بزرگواران ظلم و ستم روا داشتند چنان که در قضیه کربلا و قضایای دیگری که در تاریخ صراحتاً ذکر شده، این امر کاملاً مشهود است.

طبق روایات متعدد و معتبر شیعه و سنی، مراد از اهل‌بیتb در آیه شریفه تنها اصحاب کساء یعنی: امام على و حضرت فاطمه و امام حسن و امام حسینb بوده‌اند. [٣]

[١]. مجمع البیان، ۱۳۷۲ش، ج ۹، ص۴۴؛ مدارک اهل‌سنت در شان نزول فوق: آلوسی، روح المعانی، ۱۴۱۵ق، ج۱۳، ص۳۸؛ دروزة، التفسیر الحدیث، قاهره، ۱۳۸۳ق، ج‌۴، ص۴۵۷.

[٢] سیمای مقداد، محمد محمدی ص ۹۶.

[٣]. تفسیرالبرهان فی تفسیر القرآن، کتاب امالى از شیخ طوسى. مسند احمد بن حنبل. صحیح بخارى جزء ششم و صحیح مسلم جزء پنجم.