جلوه‌های دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ٥٢٢ - ٣٣ ایمان به خدا کفاره گناهان

بدن و مشرف بر بدن او است. وقتى می‌میرد و اهل او جنازه‌اش را از خانه بيرون می‌آورند، روح متوجه آنان شده و می‌گويد: ای اهل من شما مثل منِ بدبخت، گول دنيا را نخوريد، ديديد كه چقدر زحمت كشيدم، از حلال و حرام و اموال مشتبه اموال خود را جمع كردم و حقوق واجب خود را نپرداختم حالا كه می‌خواهم از دنیا بروم، اموالم برای ديگران ولی حسابش به گردن من بدبخت است.

امام سجاد٧ وقتى اين حديث را نقل نمود در مجلس مردى به نام ضنمره كه ايمان درستى نداشت به عنوان مسخره گفت: آيا مرده حرف می‌زند؟ حضرت فرمود: بله. گفت: اگر حرف می‌زند پس فرار بكند و نگذارد او را در قبر بگزارند.

حضرت فرمود: چه كنم، اگر ساكت بنشينم كه می‌گويند بخل ورزید و احادیث رسول الله را که از اجداد طاهرینش به او رسیده نقل نمی‌کند. اگر هم بگويم برخی چنين استهزاء می‌كنند.

مجلس گذشت ابوحمزه که در آن مجلس حاضر بود، می‌گويد: چند روز بعد از خانه بيرون آمدم شخصى به من رسيد و گفت: بشارت باد که ضنمره همان کس که راجع به گفتگوى روح استهزاء می‌كرد از دنیا رفت. ابوحمزه گفت: تا شنيدم با خود گفتم: بروم ببينم وضع او چطور است؟

رفتم تشييع جنازه او بعد از غسل و كفن، او را در قبر گذاشتند من جلو رفتم شايد در قبرش چيزى ببینم. صورتش را بر خاك گذاشتم. خواستم بالا بيايم ديدم لبش می‌جنبد گوش دادم ديدم می‌گويد: (وَيْلٌ لَكَ يا ضَنمَرِه...) واى بر تو اى ضنعره ديدى كلام رسول خدا صادق بود؟

ابوحمزه می‌گويد: من به خود لرزيدم و بيرون آمده و خدمت امام سجاد٧ رسیده و عرض كردم: آقا از تشييع جنازه اين منافق می‌آيم. خود شنيدم ناله‌اش را در قبر كه می‌گفت: واى بر تو اى كسى كه وعده رسول الله را به تمسخر گرفتی، حالا