جلوه‌های دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ٥٣ - ٥٨ در راه بندگی خدا هدف وسیله را توجیه نمیکند

می‌خواند و نماز شب خود را به نماز صبح وصل می‌کرد سپس تا طلوع آفتاب مشغول تعقیبات نماز می‌شد آنگاه پیشانی به سجده می‌گذاشت، گاه تا مدت زیادی سر از سجده برنمی‌داشت همواره چنین دعا می‌نمود: (اللّهمَّ إنّی أسألُكَ الرّاحَهَ عِندَ المَوتِ وَ العَفوَ عِندَ الحِسابِ) یکی از دعایش این بود (عظُمَ الذَّنبُ مِن عَبدِكَ فَليَحسُنِ العَفوُ مِن عِندِكَ) گناه از بنده‌ات بزرگ است پس عفو تو نیکو است.

چنان از ترس خدا می‌گریست که محاسنش از اشک دیدگانش ‌تر می‌شد و در عین حال از همه مردم بیشتر به خانواده و خویشان خود رسیدگی می‌کرد. شبها با زنبیل‌های محتوی طلا و نقره یا آرد و خرما، مخفیانه به سراغ فقرای مدینه می‌رفت و به ایشان می‌داد. [١]

نکته: این که فرد در عین بندگی خدا از خدمت به بندگان خدا فراموش نکند و پیوسته در صدد اصلاح امور و رسیدگی به امور آنان باشد این از خصوصیات بندگان خاص خداست که در ضمن بندگی خدا توجه به همه وظایف خود نسبت به خانواده و دیگر مؤمنان دارند آنان توفیق خدمت به خلق دارند و چه بسا اگر توفیقاتی در بندگی خدا دارند علت آن همان خدماتی باشد که به بندگان خدا داشتهاند. موسى بن جعفر هنگامی که در زندان به سر می‌برد همواره از شب تا طلوع فجر نماز می‌خواند، بعضى از مامورين میگفتند: بسيار شنيدهایم كه آن حضرت در دعايش می‌گفت: خدايا از تو میخواستم فراغت و فرصتى براى عبادت تو بيابم، خواستهام را برآوردى، تو را بر اين امر حمد و سپاس می‌گويم. [٢]

٥٦. ما را از بندگی تو ننگ و عار نیست

فردی مدّت‌ زیادی در کفر بسر می‌برد و آشکارا گناه می‌کرد. روزی حضرت

[١].[٧٦] بحار الأنوار، مجلسی، محمد باقر، ط دار الاحیاء التراث، ج ٤٨،ص١٠٠.

[٢].[٧٧] وسائل الشيعة، شیخ حر عاملی، طبع آل البیت ج‌٧، ص ١٠‌.