جلوه‌های دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ٤٨٦ - ٢٠ ایثار حتّی در شرایط سخت و در مضیقه مالی

مسلمانان مكّه پس از هجرت آن حضرت در مضيقه قرار گرفته و مورد تحقير و اهانت مشرکین مکّه قرار گرفتند به آنان اجازه توقّف در مكّه و انجام فرايض دينى داده نمی‌شد. به ناچار مكّه را تدريجا ترك کردند و از خانه و زندگى و اموال و اثاث خود چشم پوشیدند، زيرا مشركين اجازه نمی‌دادند كه آنان اموال خويش را از مكّه خارج كنند.

اين تهيدستانِ از وطن رانده شده، سرمايه‌اى به جز ايمان به خدا و اميد به فضل خدا نداشتند و هدف آنان اعلاى حق و يارى پيشواى اسلام بود. قرآن شريف درباره آنان می‌فرماید: (لِلْفُقَرَاءِ الْمُهَاجِرِينَ الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيَارِهِمْ وَ أَمْوَالِهِمْ يَبْتَغُونَ فَضْلاً مِنَ اللَّهِ وَ رِضْوَاناً وَ يَنْصُرُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ أُولٰئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ) [١] مقام بلند مخصوص فقیران مهاجر است که ایثار کرده و از وطن خود به دیار غربت رانده شدند و اموالشان را بجای گذاشتند در صورتی که چشم از خانه پوشیده و در طلب فضل و خشنودی خدا ‌کوشیدند تا خدا و رسول او را یاری ‌کنند، اینان به حقیقت راستگویان عالمند.

اهل مکّه از ديار خود خارج گشته و اموالشان را در طلب فضل و خشنودى خدا بجای گذاشتند و به مدینه مهاجرت کردند اينان با خلوص و صداقت در انديشه يارى خدا و پيامبرش بودند. ايامی كه مهاجرين به مدينه آمده بودند و در فقر و تنگدستى به سر می‌بردند، مقدار قابل ملاحظه‌اى از اموال يهودیان بنى نضير بدون جنگ و جدل به دست مسلمانان افتاد.

چون اين اموال، غنيمت جنگى نبود به امر خدا در اختيار شخص رسول اكرمﷺ قرار گرفت تا هر طور كه بخواهد عمل كند. پيامبر اكرم آن را بين مهاجرين تقسيم نمود و به انصار چيزى نداد جز سه نفر كه نياز داشتند و آنان ابودجانه و سهل بن حنيف و حارث بن صمه بودند.

[١] . سوره حشر آیه ٨.