جلوه‌های دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ١٤٠ - ٤ امانتداری در حفظ اسرار دیگران

وقت معیّن، صحیح و سالم به صاحبش بازگرداند. نعمت‌های خدا به منزله امانتی الهی هستند که خداوند به انسان سپرده و هر فردی موظّف است نسبت به نعمت‌ها اعم از مادی و معنوی، استفاده مشروع و صحیح نماید.

فرزند انسان امانت الهی است. انسان موظف است فرزند خود را با آداب اسلامی ‌و اجتماعی تربیت نماید، شاگردان امانت در نزد استاد هستند که باید آنان را تربیت صحیح کند. اگر کسی استعداد خاصی دارد یا مقام و منصب یا مالی دارد همه آن‌ها امانت الهی هستند و باید آنها را در راه بندگی خدا و خدمت به مردم به کار بگیرد.

اگر فرد نتواند مقامی که در اختیار او است در جهت خدمت به مردم بکار بگیرد، چنین کسی به عموم مردم ستم کرده و در قیامت مسول خواهد بود. چنان که فرمود: (مَنْ تَقَدَّمَ عَلَی قَوْمٍ وَ هُوَ یَرَی فِیهِمْ مَنْ هُوَ أَفْضَلَ فَقَدْ خَانَ اللهَ وَ رَسُولَهُ وَ المُؤمِنینَ) هر كس خود را در جامعه بر ديگران مقدم بدارد و پيشوای آنان شود، در حالى كه می‌داند در آن پست، افراد لايق‌تری از او هستند، چنین کسی به خدا و پيامبر و نیز مؤمنان خيانت كرده است. [١]

١. شهرت پیامبر اکرمﷺ به امانتداری قبل از رسالت

پیامبر اکرمﷺ در امانت‌داری نسبت به اموال مردم به قدری جدی و کوشا بود که قبل از رسالت، ملقّب به لقب «امین» شده بود به طوری که وقتی مشرکان او را می‌دیدند می‌گفتند: امین آمد چنان که در ماجرای نصب حجرالاسود که پنج سال قبل از بعثت پیامبر رخ داد، همین مطلب آمده است که ‌وقتی بین قبائل مشرکین اختلاف افتاد که کدام قبیله حجرالاسود را جابجا کنند، حضرت به عنوان امین

[١].[٢٥٦] الغدیر، علامه امینی، ج ۸، ص۲۹۱.