جلوه‌های دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ٧٤ - ٨٥ جلوگيرى از شرك در عبادت

خود را نسبت به او پست و حقیر به حساب آورد لذا نزد او آمد و گفت: ای بنده خدا به چه چیزی قوت پیدا کرده‌ای که اینقدر نماز می‌خوانی؟ او جواب نداد. عابد سه مرتبه سؤال خود را تکرار کرد در مرتبه سوم شیطان گفت: ای بنده خدا من گناهی کردم و از آن پشیمانم؛ هرگاه یاد آن گناه می‌افتم به نماز قوت و نیرو پیدا می‌کنم.

عابد گفت: آن گناه چیست تا من نیز آن را مرتکب شوم و توبه کنم و هر گاه یاد آن افتادم بر نماز قوت پیدا کنم؟ شیطان گفت: برو در شهر، فلان زن فاحشه را پیدا کن و دو درهم به او بده و با او عمل نامشروع انجام بده. عابد گفت: دو درهم از کجا بیاورم؟ شیطان گفت: از زیر سجاده من بردار. عابد دو درهم را برداشت و راهی شهر شد.

عابد با همان لباس عبادت در کوچه‌های شهر سراغ خانه آن زن را گرفت. مردم خیال کردند برای موعظه آن زن آمده است، خانه‌اش را نشان عابد دادند. عابد به خانه زن که رسید، مطلب خود را اظهار نمود. آن زن گفت: تو به هیئت و شکلی نزد من آمده‌ای که هیچ کس با این وضع نزد من نیامده است جریان آمدنت را برایم بگو، من در اختیار تو هستم.

عابد جریان خود را تعریف نمود. آن زن گفت: ای بنده خدا! گناه نکردن از توبه کردن آسانتر است وانگهی از کجا معلوم که توفیق توبه پیدا کنی. برو، آن که تو را به این کار راهنمایی کرده شیطان بوده است.[١]

٨٣. عبادت در سایه معرفت

فردی به نام حسن بن عبدالله مردی بسیار زاهد و عابد بود حکومت وقت به خاطر زهد و عبادت او مزاحمش نمی‌شد. گاهی او حاکم زمان خود را امر به معروف

[١]. وسائل الشیعه، ج ۱۱، ص ۴۰۶، عاقبت بخیران عالم، ج١، ٢٨.