جلوه‌های دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ٢٧٦ - ٥٥ لزوم مشرعیّت اسباب در امر به معروف و نهی از منکر

· برخی از معروف‌های گفتاری

ذکر خداوند در هر حال، بسم الله در شروع کارها، صلوات، شکر خداوند در هر حال، استغفار، دعا، نصیحت دیگران، قرائت قرآن، مذاکره و نشر علم، ستایش خوبی‌های دیگران، اظهار محبت به مومنین و خویشان خصوصا همسر و اولاد و اشباع عاطفی آن‌ها، استرجاع هنگام مواجهه با مصیبت، حق‌گویی، وعده نیکی به دیگران، صلح و آشتی بین دیگران، سلام و جواب سلام به احسن، ابتداء به سلام، کتمان اسرار دیگران، تسلیت به صاحبان عزا، کتمان مریضی و ترک شکایت، تشکر از خدمات دیگران، پوشاندن عیوب دیگران، شاد کردن مومن با گفتار، پوزش خواستن از دیگران هنگام خطا، مشورت کردن با افراد صلاحیت‌دار، مشورت دادن به دیگران...

کیفیت صحبت: مطابقت قول با عمل، غلبه دادن حالت جدی بر شوخ طبعی، صحبت در آنچه فائده دارد و خودداری از حرف‌های زائد، عفت در کلام، حسن معاشرت، خوش‌خویی، نرم‌خویی، گشاده‌رویی، سکینه و وقار در هنگام صحبت، الفت گرفتن و الفت پذیری با دیگران، نیک و زیبا صحبت کردن تا از دیگران نیز گفتار نیک و زیبا بشنویم، احترام به دیگران در گفتار، مدارا و نرمی در گفتار حتی با کسی که با درشتی صحبت می‌کند... .

· برخی منکرات گفتاری «اعم از حرام و مکروه»

پرحرفی، تمسخر دیگران، مدح ظالمین، خودستائی، سرزنش و طعنه زدن به دیگران، فحش و لعن، رسوا نمودن مومن، شایع کردن فحشاء و گناه، تشویق به گناه، اهانت به دیگران، آزار و اذیت دیگران در کلام، مکر و فریب‌کاری در گفتار، تهمت، سرزنش دیگران، بی‌احترامی به علماء، مومنین، خانواده خصوصا پدر و مادر،