جلوه‌های دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ١٧٠ - ٣ ایوب پیغمبر

حواريون گفتند: اى روح خدا، از خداوند درخواست كن، تا آنان را زنده كند و علت عذاب آنان معلوم شود و ما از كردار آنان دورى كنيم. حضرت عيسى از درگاه الهی خواست تا آنان را زنده كند، از طرف خدا، به عيسى وحی شد كه: آنان را صدا بزن. عيسى شبانه بالاى تپه‌اى رفت و فرمود: اى مردم روستا! يك نفر از آنان زنده شد و گفت: بله اى روح الله! عيسى فرمود: واى بر شما، كردار شما چه بود؟ كه اينگونه شما دستخوش بلاى عمومی ‌شدید؟ مرد گفت: چهار چيز ما را مشمول عذاب الهى كرد:

١. پرستش طاغوت.

٢. دلبستگى به دنيا.

٣. آرزوهای دور و دراز.

٤. غفلت و سرگرمی ‌به دنيا.

عيسى٧ فرمود: دلبستگى شما به دنيا چه اندازه بود؟ مرد گفت: همانند علاقه كودك به مادرش، هنگامی ‌كه دنيا به ما روی می‌آورد شاد و خوشحال می‌شديم و هنگامی ‌كه دنيا به ما پشت می‌كرد، گريه می‌كرديم و محزون می‌شديم.

عيسى فرمود: طاغوت را چگونه می‌پرستيديد؟ مرد گفت: از گناهكاران پيروى می‌كرديم. عيسى فرمود: عاقبت كارتان چه شد؟ مرد گفت: شبى با خوشى به سر برديم، صبح در هاويه «آتش» افتاديم عيسى فرمود: ‌هاويه چيست؟ مرد گفت:‌ هاويه كوه‌هاى گداخته به آتش است كه تا روز قيامت، بر ما می‌افروزد.

عيسى فرمود: وقتى كه به هلاكت رسيديد، چه گفتيد، و مأموران الهى به شما چه گفتند؟ مرد گفت: درخواست کردیم: ما را به دنيا برگردانند، تا كارهاى نيك انجام دهيم و زاهد و پارسا گرديم، به ما گفته شد: دروغ می‌گویيد.

عيسى به حواريون رو كرد و فرمود: اى دوستان خدا! خوردن نان خشك با نمك و خوابيدن بر روى خاکروبه، اگر انسان در سلامتِ دین باشد و از آزمایش الهی سرافراز