لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٨٤ - اگر فراموش كنى نماز ظهر را

و به نيّت نماز ظهر تمام كن و عصر را بعد از آن به جا آور اگر خوف نباشد كه وقت عصر بيرون رود، و اگر ترسى كه وقت عصر فوت شود ابتدا به عصر كن يعنى اول عصر را تمام كن، و اگر نماز ظهر و عصر را هر دو فراموش كرده باشى و قريب به فرو رفتن قرص يا ذهاب حمره مشرق به خاطرت رسد پس اگر وقت هر دو باشد اگر چه مقدار پنج ركعت مانده باشد اوّل ظهر را به جا آور ديگر عصر را اگر نترسى كه يك نمازت فوت خواهد شد، پس اگر خوف فوت يك نماز داشته باشى به آن كه مقدار چهار ركعت يا كمتر مانده باشد ابتدا به عصر كن و عصر را تاخير مكن كه آخر هر دو نمازت فوت شود چون وقت ظهر بيرون رفته است در اين صورت پس اگر اوّل ظهر را بكنى ظهر را در وقت عصر كرده خواهى بود و عصر را در وقت شام پس در اين صورت عصر را به جا آور و ظهر را بعد از آن بعنوان قضا به جا آور بعد از عصر، و آن چه ذكر كرده است صدوق قريب است بحديث قوى حلبى و عبارت آخرش فتكون قد فاتتك بود و ظاهرا سهو از بعضى از نساخ اين كتاب شده باشد اگر چه منفرد نيز صحيح است كه جنس نماز مراد باشد و ظاهرش دلالت مى‌كند بر تقديم فايته واحده يا فايته يوم چنانكه جمعى بهر يك قايلند و صريح نيست چون خلافى نيست در اولويّت تقديم و احاديث صحيحه بسيار وارد شده است بر اين مضمون خلافى كه هست در وجوب تقديم است و از عبارت ظاهر نمى‌شود وجوب و استحباب و شك نيست در اولويّت و احوطيت تقديم يك فايته و فايته يوم بلكه مطلق فايته.

چنانكه منقول است در صحيح از زراره از حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه كه فرمودند كه هر گاه فراموش كنى نمازى را يا بى وضو بگذارى و نمازهاى قضا داشته باشى ابتدا كن بأوّل آنها و اذان و اقامه بگو از جهت نماز اوّل و بعد از آن نمازها را به اقامه تنها واقع ساز از جهت هر نمازى، و زراره گفت‌