لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١٠٣ - دعاى فارسي در نماز

متلقى نشده باشد بايد كه نتوان كرد و جواب گفتم كه چنانكه دلالت بر عموم مطالب دارد بر عموم لغات نيز دارد و تلقى همين اخبار بس است مگر آن كه نهى وارد باشد و مدتى گفتگو بود و شك نيست كه ترك آن اولى است و اللَّه تعالى يعلم.

(و قال الحلبيّ له اسمّى الائمة صلوات اللَّه عليهم فى الصّلاة قال اجملهم)

و به اسانيد صحيحه و حسنه موثقه منقول است از حلبى كه گفت عرض كردم به خدمت حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه آيا در نماز جايز است كه نام ائمه معصومين صلوات اللَّه عليهم را ببرم حضرت فرمودند كه مجمل نام ببر نه مفصل به آن كه بگويند مثلا

(اللَّهمّ انّي أسألك بحقّ الائمّة الرّاشدين يا المهديّين يا الهادين)

كه اگر عامه گويند كه اينها كيستند توان گفت كه ائمه‌اند پس اگر تقيه نباشد مفصل نيز خوبست.

(و قال الصّادق صلوات اللَّه عليه كلّما ناجيت به ربّك فى الصّلاة فليس بكلام)

و كالصحيح منقول است از آن حضرت صلوات اللَّه عليه كه فرمودند كه هر چه را به آن مناجات كنى با پروردگار خود در نماز آن كلامى نيست كه سبب بطلان نماز شود هر چند از جهة امور دنيويه باشد.

و بسند حسن كالصحيح از آن حضرت صلوات اللَّه عليه منقولست كه بهر چه با حق سبحانه و تعالى سخن مى‌گويى در نماز واجب باكى نيست و در صحيحه حلبى منقول است كه آن حضرت فرمودند كه هر چه حق سبحانه و تعالى را به آن ياد كنى يا حضرت سيد المرسلين ٦ را ياد كنى آن نماز است.

(و ساله منصور بن يونس بزرج عن الرّجل يتباكى فى الصّلاة المفروضة حتّى يبكى فقال قرّة عين و اللَّه و قال اذا كان ذلك‌