لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٢٨ - كلام بي جا

از جهة او استغفار مى‌كند تا بروز قيامت و ظاهرش آنست كه به سبب حمد و صلوات اين فرشته مخلوق مى‌شود.

و مرويست از حضرت امام على نقى صلوات اللَّه عليه كه پرسيدند از آن حضرت از عطسه و علت حمد الهى فرمودند كه چون حق سبحانه و تعالى نعمتهاى بسيار بر بنده دارد و بنده فراموش مى‌كند حمد را حق سبحانه و تعالى او را به عطسه مى‌آورد تا به ياد آورد نعم الهى را و شكر الهى به جا آورد.

[كلام بي جا]

( «و روى عن الفضيل بن يسار انّه قال قلت لأبي جعفر صلوات اللَّه عليه اكون فى الصّلاة فاجد غمزا فى بطنى او ازّا او ضربانا فقال انصرف و توضّأ و ابن على ما مضى من صلاتك ما لم تنقض الصّلاة بالكلام متعمّدا فان تكلّمت ناسيا فلا شى‌ء عليك و هو بمنزلة من تكلّم فى الصّلاة ناسيا قلت و ان قلب وجهه عن القبلة قال نعم و ان قلب وجهه عن القبلة»)

و بسند صحيح منقول است از فضيل كه گفت عرض نمودم به حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه كه من در نمازم و پيچشى در شكم خود مى‌يابم يا صدايى و در نسخه اذى يعنى آزارى يا قرقرى پس حضرت فرمودند كه روانه شو و وضو بساز و بنا نه بر آن چه كرده از نماز ما دام كه نماز را باطل نكنى به سخن گفتن عمدا، پس اگر از روى فراموشى سخن به گويى بر تو چيزى نيست و اين بمنزله كسى است كه در نماز سهوا سخن كند گفتم اگر چه رو از قبله بگرداند حضرت فرمودند كه اگر چه رو از قبله بگرداند.

و اين حديث مشتمل است بر چند چيز يكى آن كه اصل صدا ناقض باشد و محمول است بر آن كه بى‌اختيار او جدا شود چنانكه غالبا چنين است كه بعد از جدا شدن باد از شكم بند نمى‌شود، و اما بنا نهادن بر آن محمول است بر آن كه مبطون باشد به قرينه فعل مضارع كه دلالت بر دوام دارد يا حمل كنيم بر استحباب وضو اگر نيايد، و احتمال اظهر آنست كه مضايقه نكند در آمدن‌