لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٠٨ - اگر امام و مأموم اختلاف كردند

و يكى از ايشان و بحمده را ذكر كرد در ركوع و سجود، و در حديث صحيح از ابان بن تغلب منقول است كه گفت داخل شدم بر حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه و آن حضرت نماز مى‌كردند پس شمردم كه در ركوع و سجود شصت تسبيح گفتند و اين محمولست بر منفرد يا مثل سابق چنانكه منقول است در موثق از سماعه كه گفت عرض نمودم به آن حضرت كه چگونه است حد ركوع و سجود حضرت فرمودند كه اما آن چه مجزيست از ركوع سه تسبيح است كه به گويى‌ سبحان اللَّه سبحان اللَّه سبحان اللَّه‌ و كسى كه قوت داشته باشد كه ركوع و سجود را طول دهد هر چه مقدورش باشد طول دهد كه در تسبيح و تحميد و تمجيد الهى باشد و در دعا و تضرع باشد به درستى كه نزديكترين احوال بنده بجناب اقدس الهى وقتى است كه در سجود باشد و اما پيشنمازى كه امامت مردمان كند پس سزاوار نيست كه نماز ايشان را طول دهد به درستى كه در ميان ايشان كسى هست كه ضعيف است يا كارى دارد و چون حضرت سيد المرسلين امامت مى‌فرمودند نماز را سبك مى‌كردند و خواهد آمد.

[اگر امام و مأموم اختلاف كردند]

( «فانّ عليّا صلوات اللَّه عليه قال فى رجلين اختلفا فقال احدهما كنت امامك و قال الاخر كنت امامك قال صلاتهما تامّة و ان قال احدهما كنت ائتمّ بك و قال الاخر كنت ائتمّ بك فصلاتهما فاسدة فليستانفا»)

بنا بر نسخه فا جزو حديث جميل خواهد بود على الظاهر يا جزو خبر مرسل و بنا بر نسخه واو بر سر خود خود خواهد بود چنانكه كلينى و شيخ از سكونى روايت كرده‌اند به اندك تغيير لفظى كه حضرت امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه فرمودند كه هر گاه دو كس با هم نماز كرده باشند و يكى از اين هر دو گويد كه من امامت كردم ترا و ديگرى گويد كه من امام تو بودم حضرت فرمودند كه نماز هر دو صحيح است چون هر دو به خيال امامت قرائت كرده‌اند