لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣ - مقدمة

جلد چهارم‌

[تتمة كتاب الصلاة]

باب وصف الصّلاة من فاتحتها إلى خاتمتها

[مقدمة]

اين بابى است در بيان آن چه در نماز به جا مى‌آورند از اول آن تا آخر آن اعم از واجبات و مندوبات چنانكه قانون متقدمين است كه همه را با هم ذكر مى‌كنند بلكه در آيات و احاديث نيز در هم واقع شده است.

و امتياز افعال نماز يا از اخبار است به آن كه اگر در اخبار واقع شده باشد كه بترك آن فعل سهوا و عمدا نماز باطل مى‌شود يا به زيادتى آن عمدا و سهوا نماز باطل است، پس اگر از جمله افعال داخله نماز باشد ظاهر مى‌شود كه آن فعل ركن است مثل ركوع و سجود و تكبير احرام و قيام و نيت.

و در اين هر دو خلافست كه ركنند يا شرطند و اگر بى‌دغدغه خارج از حقيقت صلاة باشد مثل طهارت شرط است، و اگر بترك آن عمدا نماز باطل شود و سهوا نماز باطل نشود مثل خواندن فاتحه و تشهد اينها واجب نمازند، و اگر بترك آن عمدا و سهوا نماز باطل نشود ظاهر مى‌شود كه از جمله مستحبات نماز است چنانكه در حديث حماد واقع است و بعضى از چيزها كه بر ما ظاهر نيست وجوب آن مثل سوره و قنوت و سلام علم آن را ردّ به عالم مى‌بايد كرد به آن كه مى‌گوييم كه بر ما ظاهر شده است اين چيزها مطلوب شارع هست و نمى‌دانيم كه واجبست يا سنت ما آنها را بقصد قربت بفعل مى‌آوريم و نيت وجوب و ندب نمى‌كنيم و در چنين چيزها اكثر اوقات بلفظ امر واقع شده است و اكثر علما كه امرا از براى وجوب مى‌دانند حكم بوجوب مى‌كنند و بسيار است كم حكم به استحباب مى‌كنند به آن كه اگر چه لفظ امر از براى وجوبست و ليكن اجماع است‌