لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٦٦ - سزاوار است كه بشنواند امام تشهد خود را به مامومين

و در صحيح از حلبى منقول است كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه هر چه ذكر خدا باشد يا ذكر رسول او باشد مانند صلوات بر آن حضرت آن از نماز است و سبب كمال نماز و اگر السّلام علينا و على عباد اللَّه الصّالحين‌ را گفتى از نماز بيرون مى‌آيى و در حديث موثق و قوى از ابو بصير و در حديث قوى از ابو كهمش از آن حضرت صلوات اللَّه عليه منقولست كه‌ السّلام علينا سبب خروج است از نماز و ظاهر اين اخبار آنست كه قصد خروج در سلام در كار نباشد، و از اين جهت است كه بعضى دغدغه كرده‌اند كه در قنوت در كلمات فرج و سلام على المرسلين‌ بگويند چون سلام كلام آدميان است و در نماز كلام آدميان نمى‌بايد كه باشد، و در بعضى از نسخ فقيه‌ تبارك اسم ربّك‌ است و ظاهرا از سهو نساخ است چون در كتب ديگر صدوق و در تهذيب به نحويست كه سابقا مذكور شد.

(و سال علىّ بن جعفر اخاه موسى بن جعفر صلوات اللَّه عليهما عن الرّجل يكون خلف امام فيطوّل فى التّشهّد فياخذه البول او يخاف على شى‌ء ان يفوت او يعرض له وجع كيف يصنع قال يسلّم و ينصرف و يدع الامام)

و به اسانيد صحيحه منقول است كه على سؤال كرد از برادرش حضرت امام موسى كاظم صلوات اللَّه عليه از شخصى كه در عقب امامى بوده باشد و امام طول دهد تشهد را و او را بول آيد و يا خوف داشته باشد كه چيزى از او فوت شود يا عارض شود او را دردى چه كند حضرت فرمودند كه سلام مى‌دهد و از نماز فارغ مى‌شود و امام را بحال خود مى‌گذارد احاديث مطلق نيز وارد شده است و بعضى از آن گذشت.

(و على الامام ان لا يقوم من مصلّاه حتّى يتمّ من خلفه الصّلاة فان قام فلا شى‌ء عليه)

و بر امام جماعت لازم است كه از محل نماز خود