لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٣٠ - هر گاه داخل شوى در مسجد و امام در ركوع باشد

ان مشيت اليه رفع رأسه فكبّر و اركع فاذا رفع رأسه فاسجد مكانك فاذا قام فالحق بالصّفّ و ان جلس فاجلس مكانك فاذا قام فالحق بالصّفّ)

و در صحيح از عبد الرحمن منقول است كه گفت از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه شنيدم كه مى‌فرمودند كه هر گاه داخل شوى در مسجد و امام در ركوع باشد و گمان داشته باشى كه تا به صف رسى امام سر برداشته باشد ايستاده تكبير بگو و بركوع رو پس چون امام سر بردارد همان جا به سجود رو پس چون برخيزد برو تا به صف برسى و اگر بنشيند از جهت تشهد بنشين به متابعت امام و خواهد آمد كه بر سر پا بنشين و تشهد بخوان به متابعت امام استحبابا و چون برخيزد خود را به صف برسان و اگر سلام دهد در همان جا تمام كن، و بر اين مضمون احاديث صحيحه وارد شده است و در فقه رضوى نيز مذكور است و خلافى صريح از علماء ما در اين مسأله نيست بحسب ظاهر بلكه نقل اجماع نيز كرده‌اند در غير نماز جمعه و در نماز جمعه خلافست و خواهد آمد.

و در صحيح منقول است از معاوية بن وهب كه گفت ديدم حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه را كه داخل شدند در مسجد الحرام در وقت نماز عصر چون نزديك به صفها رسيدند بركوع رفتند مردم، حضرت نيز بركوع رفتند و سجدتين را به جا آورند و چون برخاستند رفتند تا به صفها رسيدند و ظاهر است كه اين صورت نماز بوده است كه از روى تقيه واقع ساختند و لهذا تكبير را نقل نكرد.

و در صحيح سليمان بن خالد منقولست كه آن حضرت صلوات اللَّه عليه فرمودند كه هر گاه امام را ادراك كند در ركوع و راست ايستاده تكبير را نقل نكرد.

و در صحيح سليمان بن خالد منقولست كه آن حضرت صلوات اللَّه عليه فرمودند كه هر گاه امام را ادراك كند در ركوع و راست ايستاده تكبير بگويد و بركوع رود پيش از آن كه امام سر بردارد ادراك كرده است يعنى ركعت و