لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٥٠ - سهو در قراءة

حفظت الرّكوع و السّجود فقد تمّت صلاتك)

و كالصحيح منقولست از حسين از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه حسين گفت كه من سهو مى‌كنم و قرائت را فراموش مى‌كنم در ركعت اول فرمودند كه در ركعت دويم بخوان يعنى در ركعت دويم كه مى‌خوانى نمازت بى‌قرائت نيست نه آن كه دو مرتبه الحمد را بخواند حسين گفت عرض نمودم كه فراموش مى‌كنم در ركعت دويم نيز يا در ركعت دويم و بس فرمودند كه در ركعت سيم بخوان گفت عرض نمودم كه در همه نماز سهو مى‌كنم حضرت فرمودند كه هر گاه ركوع و سجود را حفظ كنى و ترك نكنى نمازت تمام است و صحيح است.

(و روى زرارة عن احدهما صلوات اللَّه عليهما قال انّ اللَّه تبارك و تعالى فرض الرّكوع و السّجود و القراءة سنّة فمن ترك القراءة متعمّدا اعاد الصّلاة و من نسى فلا شى‌ء عليه)

و به اسانيد صحيحه منقول است از زراره كه از يكى از امام محمد باقر يا امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليهما شنيدم و نمى‌دانم كه از كدام يك شنيده‌ام كه فرمودند كه حق سبحانه و تعالى در قرآن مجيد واجب ساخته ركوع و سجود را به آن كه فرموده است كه‌ ارْكَعُوا وَ اسْجُدُوا و ظاهر حديث دلالت مى‌كند بر آن كه اوامر قرن از براى وجوبست و علما غافل شده‌اند از استدلال به امثال اين حديث با آن كه متواتر است و فرمودند كه قرائت حمد تنها يا حمد و سوره سنّت است يعنى وجوبش از قرآن ظاهر نشده است بلكه از سنّت حضرت سيّد المرسلين ٦ ظاهر شده است كه حضرت فرمودند كه‌

لا صلاة الّا بفاتحة الكتاب‌

يعنى نماز صحيح نيست مگر به خواندن فاتحه پس چون وجوبش از سنّت ظاهر شده است اگر كسى عمدا ترك كند قرائت را اعاده مى‌كند نماز را و اگر كسى سهوا ترك كند بر او چيزى نيست نه گناه و نه تدارك و از اين حديث و امثال اين حديث بسيار