لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٥٣٦ - اگر مأموم يك ركعت را درك كند

به سجود رفت آيا ماموم ركوع مى‌كند به تنهايى و خود را به امام مى‌رساند در سجود ايشان چه مى‌كند حضرت فرمودند كه بركوع مى‌رود و سر بر مى‌دارد و ملحق به ايشان مى‌شود و بر او چيزى نيست يعنى سجده سهو چون تدارك كرد و امام ضامن است چنانكه گذشت.

و در موثق سماعه از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه منقول است كه از حضرت امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه سؤال كردند از شخصى كه در كثرت روز جمعه يا روز عرفه باشد و از او حدثى صادر شود يا به خاطرش رسد كه وضو ندارد و از كثرت ازدحام خلق بيرون نمى‌تواند رفت حضرت فرمودند كه تيمم مى‌كند و با ايشان نماز مى‌كند و بعد از آن اعاده مى‌كند و به همين مضمون در موثق كالصحيح سكونى نيز وارد است و اعاده محمولست بر استحباب چنانكه گذشت و احوط عدم تركست.

( «و روى سليمان بن داود المنقرىّ عن حفص بن غياث قال سمعت ابا عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه يقول فى رجل ادرك الجمعة و قد ازدحم النّاس فكبّر مع الامام و ركع و لم يقدر على السّجود و قام الامام و النّاس فى الرّكعة الثّانية و قام هذا معهم فركع الامام فلم يقدر هذا على الرّكوع فى الرّكعة الثّانية من الزّحام و قدر على السّجود كيف يصنع فقال امّا الرّكعة الاولى فهى إلى عند الرّكوع تامّة فلمّا لم يسجد لها حتّى دخل فى الرّكعة الثّانية لم يكن له ذلك فلمّا سجد فى الثّانية ان كان نوى هاتين السّجدتين للرّكعة الاولى فقد تمّت له الاولى فاذا سلّم الامام قام فصلّى ركعة سجد بها ثمّ تشهّد و سلّم و ان كان لم يكن ينوى السّجدتين للرّكعة الاولى لم تجز عنه الاولى و لا الثّانية و عليه ان يسجد سجدتين و ينوى انّها للرّكعة الاولى و عليه بعد ذلك‌