لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٤٣ - هر كه يقين كند كه تكبير احرام را فراموش كرده است

كه مراد از تكبير افتتاح تكبيرات مستحبه باشد چنانكه ظاهر حديث زراره است.

(و قد روى زرارة عن ابى جعفر صلوات اللَّه عليه قال قلت له رجل نسى اوّل تكبيرة الافتتاح فقال ان ذكرها قبل الرّكوع كبّر ثمّ قرء ثمّ ركع و ان ذكرها فى الصّلاة كبّرها فى مقامه فى موضع التّكبير قبل القراءة او بعد القراءة قلت فان ذكرها بعد الصّلاة قال فليقضها و لا شى‌ء عليه)

و به اسانيد صحيحه منقولست از زراره از حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه كه گفت عرض نمودم به آن حضرت كه هر گاه شخصى فراموش كند تكبير اوّل افتتاح را حضرت فرمودند كه اگر به خاطرش رسد پيش از ركوع تكبير بگويد و قرائت كند و بركوع رود، و اگر در نماز به خاطرش رسد يعنى بعد از ركوع هر گاه كه به خاطرش رسد بگويد آن تكبير را در جاى تكبير پيش از قرائت يا بعد از قرائت عرض نمودم كه اگر بعد از نماز به خاطرش رسد فرمودند كه قضا كند آن را و بر او چيزى نيست و محمولست بر تكبيرات مستحبّه هم چنان كه مستحبّ است كه از جهت اذان و اقامت بر گردند هم چنين از جهت تدارك آن ممكن است كه مستحب باشد، و محتمل است كه مراد از نسيان شك باشد با استحباب رجوع ليكن چون احاديث صحيحه وارد شده است كه شك بعد از تجاوز محل اعتبار ندارد و حمل اوّل اولى است و در موضع تكبير تدارك نمودن آنست كه مثلا وقتى كه خواهد كه قنوت كند شش تكبير مستحب را بگويد يا پيش از ركوع و پيش از سجده اوّل و بعد از آن و پيش از سجده دويم و بعد از آن چون سر از سجده دويم بر دارد تكبيرات منسيّه را به جا آورد، و ممكن است كه مراد از موضع تكبير اين باشد كه در اثناء قرائت نباشد و پيش از قرائت و بعد از قرائت بر سبيل مثال باشد و از جهت بيان اين باشد كه در اثناء قرائت به جا نياورد، و مثل اين خبر است موثقه سماعه از ابو بصير از آن حضرت‌