لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٦٩ - هر امامى كه امامت كند در نمازى و به خاطرش رسد كه جنب بوده

محدث شود كه مقدم دارد مگر كسى را كه ادراك كرده باشد اقامت امام را و ظاهر لفظ لا ينبغى كراهت است چنانكه سابقا گذشت در ضمن اخبار كه جايز است مسبوق را مقدم دارد.

(فان قدّم مسبوقا بركعة فانّ عبد اللَّه بن سنان روى عنه صلوات اللَّه عليه انّه قال اذا اتمّ صلاته بهم [صلاة القوم خ‌] فليؤم إليهم يمينا و شمالا فلينصرفوا ثمّ ليكمل هو ما فاته من صلاته)

پس اگر مقدم دارد شخصى را كه بعد از يك ركعت امام ملحق شده باشد پس به درستى كه در حديث صحيح منقولست كه حضرت صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه در اين صورت كه هر گاه نماز مامومان تمام شود پس ايما مى‌كند به ايشان از دست راست و چپ بدست راست و چپ يا بسر كه نماز شما تمام شده است شما سلام بدهيد پس چون سلام بدهند امام بر خيزد و نماز خود را تمام كند، و امثال اين خبر دلالت بر حكم مسبوق مى‌كند كه چنين است، دلالت نمى‌كند بر آن كه جايز بوده باشد كه عمدا مسبوق را به جاى خود باز دارد و ممكن است كه نداند كه مسبوق است و به جاى خود باز دارد و ليكن ظاهر آنست كه اگر مشروع نمى‌بود و سبب بطلان نماز مى‌شد حضرات ائمه معصومين صلوات اللَّه عليهم اين احكام را نمى‌فرمودند بلكه مى‌فرمودند كه باطل است.

(و روى جميل بن درّاج عنه صلوات اللَّه عليه فى رجل امّ قوما على غير وضوء فانصرف و قدّم رجلا و لم يدر المقدّم ما صلّى الامام قبله قال يذكّره من خلفه)

و در صحيح منقول است از جميل كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند در شخصى كه امامت جمعى كند و به خاطرش رسد كه وضو نداشته است و مسبوقى را مقدم دارد كه او نداند كه امام چند ركعت كرده بوده است تا اشاره به ايشان كند حضرت فرمودند كه مامومان.