لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٩٥ - باكى نيست كه نماز ظهر را اقتدا كند به امامى كه نماز عصر كند

يصلّى العصر خلف من يصلّى الظّهر الّا ان يتوهّمها العصر فيصلّى معه العصر ثمّ يعلم انّها كانت الظّهر فتجزى عنه)

و باكى نيست كه نماز ظهر را اقتدا كند به امامى كه نماز عصر كند و نماز عصر را نكند در عقب كسى كه نماز ظهر را كند مگر آن كه گمان كند كه امام نماز عصر مى‌كند و با او نماز عصر را به جا آورد بعد از آن ظاهر شود كه امام نماز ظهر مى‌كند كه در اين صورت مجزيست اما اقتدا ظهر به عصر در حديث صحيح حمّاد وارد شده است كه صحيح است و در صحيحه سليم وارد شده است كه اقتدا نمى‌تواند كرد كسى كه ظهر نكرده باشد نماز خود را به عصر بقصد عصر بلكه مى‌بايد بقصد ظهر اقتدا كند.

و اما آن كه عصر را اقتدا بظهر نمى‌تواند كرد ظاهرا مستند صدوق صحيحه على بن جعفر باشد كه گفت سؤال كردم از برادرم حضرت امام موسى كاظم صلوات اللَّه عليه از امامى كه نماز ظهر كند و زنى داخل شود و محاذى او بايستد و اقتدا به او كند و گمان كند كه عصر است آيا نماز قوم را باطل مى‌كند يعنى چون محاذى امام ايستاده است و چه حال دارد نماز اين زن در آن كه با ايشان نماز كرده است و حال آن كه پيشتر نماز ظهر خود را كرده است و عصر را بظهر اقتدا كرده است حضرت فرمودند كه نماز آن جماعت باطل نمى‌شود به اعتبار محاذات و آن زن اعاده مى‌كند نماز خود را و اين اعاده محتمل است كه به اعتبار محاذات باشد و ممكن است كه به اعتبار اقتدا عصر بظهر باشد بلكه اظهر آنست كه به اعتبار محاذات باشد و اعاده بر سبيل استحباب باشد و چنانكه گذشت و خواهد آمد و بر تقديرى كه هر دو احتمال مساوى باشد جزم بهم نمى‌رسد كه اعاده نماز به اعتبار اقتداء عصر باشد بظهر بلى احوط آنست كه در چنين حديث مجملى هيچ يك را بفعل نياورد اما اگر ماموم گمانش اين باشد كه نماز عصر مى‌كند و عصر را اقتدا