لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٦١ - نمازهاي بلند

است كه نماز صبح را بلند مى‌خوانند و از اين حديث ظاهر مى‌شود كه جماعت در نمازهاى جهريه اهم است از نمازهاى اخفاتيه و در دو ركعت آخر تسبيح افضل است از قرائت زيرا كه چون حضرت در نماز بدون ركعت آخر رسيدند بخاطر خود آوردند عظمت و جبروت الهى را پس متحير و مدهوش شدند و تسبيحات اربع را خواندند بنا بر اين است كه تسبيح بهتر است از قرائت كه متابعت آن حضرت كرده باشند.

(و سال يحيى بن أكثم القاضي ابا الحسن الاوّل صلوات اللَّه عليه عن صلاة الفجر لم يجهر فيها بالقراءة و هى من صلوات النّهار و انّما يجهر فى صلاة اللّيل فقال لأنّ النّبيّ ٦ كان يغلّس بها فقرّبها من اللّيل)

منقول است در صحيح از محمد بن بشير كه يحيى بن اكثم قاضى عراقين سؤال كرد از حضرت امام على نقى مسائل بسيار و ظاهر لفظ اول از نساخ زياد شده است چون صدوق در علل از ابو الحسن ثالث روايت كرده است- از نماز صبح كه چرا آن را بلند مى‌خوانند و حال آن كه آن از نمازهاى روز است و از حضرت سيد المرسلين ٦ منقول است كه نمازهاى شب را بلند مى‌بايد خواند و نمازهاى روز را آهسته پس حضرت فرمودند كه چون حضرت سيد المرسلين ٦ نماز صبح را در اول وقت كه تاريك بود واقع مى‌ساختند و قريب به شب مى‌كردند آن را حكم نمازهاى شب دادند در جهر و در علل لقربها بود يعنى چون نزديك به شب بود آن را حكم نماز شب دادند.

و در حديث كالصحيح از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه منقولست كه فرمودند كه سنت است كه نمازهاى روز را آهسته بخوانند و سنت است كه نمازهاى شب را بلند بخوانند و اين بر سبيل استحبابست در نوافل و در