لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٦٤ - سزاوار است كه بشنواند امام تشهد خود را به مامومين

سزاوار جهت امام آنست كه بنشيند به جاى خود بعد از سلام تا جمعى كه دير رسيده‌اند نمازهاى خود را تمام كنند و به همين مضمونست حسنه كالصحيح اسماعيل بن عبد الخالق و اين حكم بر سبيل استحباب است چنانكه خواهد آمد.

(و ينبغى للإمام ان يسمع من خلفه التّشهّد و لا يسمعونه هم شيئا)

همين عبارت حفص بن بختريست و صحيحه ابو بصير است از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه فرمودند كه سزاوار آنست كه امام بشنواند تشهد را به مامومين و سزاوار آنست كه مامومان هيچ چيز از آن چه مى‌گويند به امام نشنوانند.

[سزاوار است كه بشنواند امام تشهد خود را به مامومين‌]

(يعنى الشّهادتين و يسمعهم ايضا السّلام علينا و على عباد اللَّه الصّالحين)

ظاهرا عبارت صدوق است كه مراد حضرت از تشهد شهادتين است و مى‌شنواند امام به مامومين اين سلام را.

و در حديث صحيح از ابو بصير منقولست كه گفت در عقب امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه نماز كردم چون به آخر تشهد رسيدند آواز خود را بلند كردند تا مامومين همگى شنيدند من عرض نمودم كه هم چنين سزاوار است كه بشنواند امام تشهد خود را به مامومين حضرت فرمودند بلى و آخر تشهد شامل سلام هست، و محتمل است كه مراد از اخر تشهد تشهد آخر باشد.

و كالصحيح از حنان منقول است كه در عقب آن حضرت صلوات اللَّه عليه نماز كردم و حضرت استعاذه و بسم اللَّه را بلند خواندند.

و در صحيحه على بن جعفر و صحيحه علىّ بن يقطين منقول است كه هر دو سؤال كردند از حضرت امام موسى كاظم صلوات اللَّه عليه كه آيا مردان را جايز است كه تشهد و ذكر ركوع و سجود و قنوت را بلند بخوانند حضرت فرمودند كه اگر خواهند بلند بخوانند و اگر خواهند آهسته بخوانند و محمولست بر منفرد.