لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٨٨ - هر كه را فوت شود نماز ظهر و عصر

نمى‌كند و اراده قضا در آن روز ندارد پس اگر نماز را در اول وقت كند بهتر از آنست كه به بهانه قضا ادا را نكند و اللَّه تعالى يعلم.

[هر كه را فوت شود نماز ظهر و عصر]

(و من فاتته الظّهر و العصر جميعا ثمّ ذكرهما و قد بقى من النّهار مقدار ما يصلّيهما جميعا بدا بالظّهر ثمّ بالعصر و ان بقى من النّهار بمقدار ما يصلّى إحداهما بدا بالعصر و ان بقى من النّهار مقدار ما يصلّى ستّ ركعات بدا بالظّهر)

و هر كرا فوت شود نماز ظهر و عصر هر دو به آن كه در وقت فضيلت نكند و بعد از آن به خاطرش آيد و به شام آن مقدار وقت مانده باشد كه هر دو نماز را تواند كرد اول ظهر را بكند و ديگر عصر را و اگر از روز آن مقدار مانده باشد كه يك نماز را تواند كرد عصر را بكند چون آخر وقت مخصوص عصر است و اگر از روز مقدار شش ركعت نماز مانده باشد هر دو نماز را مى‌كند و اشهر آنست كه اگر مقدار پنج ركعت نيز مانده باشد هر دو را مى‌كند چون احاديث معتبره وارد شده است كه هر گاه شخصى يك ركعت نماز را در يابد در وقت همان است كه همه را دريافته است و بر اين مضمون احاديث بسيار وارد شده است و بعضى گذشت.

(و قال الصّادق صلوات اللَّه عليه لا يفوّت الصّلاة من اراد الصّلاة لا تفوت صلاة النّهار حتّى تغرب الشّمس و لا صلاة اللّيل حتّى تطلع الفجر)

و كالصحيح منقول است از عبيد بن زراره كه آن حضرت صلوات اللَّه عليه فرمودند كه هر كه خواهد كه نماز كند نماز را فوت نمى‌كند چون وقتش فراخ است نماز ظهر و عصر قضا نمى‌شود تا فرو رفتن آفتاب و نماز شب يعنى نماز شام و خفتن قضا نمى‌شود تا طلوع صبح هر چند از نصف شب گذرانيدن در حال اختيار مشروع نيست و تتمه حديث اين است كه فوت نمى‌شود نماز صبح تا طلوع آفتاب.