لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٧٧ - شخصى كه فراموش كند در عقب امام كه تسبيح ركوع يا سجود را بگويد

بلند بخواند تكبيرات و قرائت را حضرت فرمودند كه آن مقدار كه شنيده شود يعنى خود بشنود يا مامومى بشنود و اين حديث با احاديث ديگر دلالت مى‌كند بر آن كه زن امامت زنان مى‌تواند كرد و محتمل است كه حمل كند اين حديث را بر نماز جنازه و نافله چنانكه گذشت.

[شخصى كه فراموش كند در عقب امام كه تسبيح ركوع يا سجود را بگويد]

(و روى عمّار السّاباطىّ عن ابى عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه قال سألته عن الرّجل ينسى و هو خلف الامام ان يسبّح فى السّجود او فى الرّكوع او ينسى ان يقول بين السّجدتين شيئا قال ليس عليه شى‌ء)

و در موثق از عمّار ساباطى كه از قريه‌هاى مداين است منقول است كه از حضرت امام صادق صلوات اللَّه عليه سؤال كردم از شخصى كه فراموش كند در عقب امام كه تسبيح ركوع يا سجود را بگويد يا فراموش كند دعاى ميان دو سجده را حضرت فرمودند كه بر او چيزى نيست يعنى نمازش صحيح است و گناه كار نيست يا تلافى و سجده سهو بر او نيست، و مؤيد اين است صحيحه علىّ بن يقطين كه گفت سؤال كردم از حضرت امام موسى كاظم صلوات اللَّه عليه از شخصى كه فراموش كند تسبيح ركوع و سجود را حضرت فرمودند كه باكى نيست و اخبار ديگر گذشت.

(و قال ابو جعفر صلوات اللَّه عليه لرجل أيّ شى‌ء يقول هؤلاء فى الرّجل اذا فاتته مع الامام ركعتان قلت يقولون يقرأ فى الرّكعتين بالحمد و سورة فقال هذا يقلب صلاته فيجعل أوّلها اخرها قلت فكيف يصنع قال يقرأ فاتحة الكتاب فى كلّ ركعة)

و كالصحيح منقولست از حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه كه آن حضرت به شخصى فرمودند كه اين سنيّان چه مى‌گويند در شخصى كه فوت شود از او دو ركعت اول با امام آن مرد گفت كه مى‌گويند كه در دو ركعت اخر حمد و سوره را