لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٧٨ - مقدمه سجود

به تانّى بخوانند و خوب نيست كه تند بخوانند و بعضى از حروف ساقط شود.

و در صحيح ديگر سبكترين ذكر سه سبحان اللَّه است به تانّى و آرام بگويند، و در حديث موثق از سماعه منقول است كه گفت از آن حضرت سؤال كردم كه آيا ركوع و سجود در قرآن نازل شده است حضرت فرمودند كه بلى در آنجا كه فرموده است كه‌ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا ارْكَعُوا وَ اسْجُدُوا يعنى اى مؤمنان ركوع و سجود بكنيد در نماز پس عرض نمودم كه حدّ ركوع و سجود چيست پس حضرت فرمودند كه اما آن چه مجزيست ترا در ركوع سه تسبيح است و كسى كه قوت داشته باشد كه طول دهد ركوع و سجود را پس بايد كه طول دهد هر چه مقدورش باشد، و در تسبيح و تحميد و تمجيد الهى و دعا و تضرع باشد به درستى كه نزديك‌ترين حالات بنده به قرب خداوندش وقتى است كه او در سجود باشد اما اگر امام جماعت باشد تطويل خوب نيست زيرا كه در ميان مردمان ضعيف هستند كه تاب ندارند يا گاه هست كه كار ضرورى دارند و حضرت سيد المرسلين ٦ وقتى كه نماز به جماعت مى‌كردند سبك مى‌كردند و گذشت و خواهد آمد در باب جماعت.

[سجود]

[مقدمه سجود]

(ثمّ ارفع رأسك من الرّكوع و ارفع يديك و استو قائما ثمّ قل سمع اللَّه لمن حمده و الحمد للّه ربّ العالمين الرّحمن الرّحيم اهل الجبروت و الكبرياء و العظمة و يجزيك سمع اللَّه لمن حمده ثمّ كبّر و اهو إلى السّجود وضع يديك جميعا معا قبل ركبتيك)

پس سر از ركوع بردار و دستها را بدون تكبير بردار و راست بايست پس بگو سمع اللَّه لمن حمد يعنى حق سبحانه و تعالى شنيد و اجابت كرد دعاى حامدان را، يا دعاست كه از حق سبحانه و تعالى طلب اجابت مى‌كند، و جميع محامد و ثناها مخصوص خداوند است كه پروردگار عالميانست و بخشاينده و مهربانست و الرحمن الرحيم‌