لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٦٧ - سزاوار است كه بشنواند امام تشهد خود را به مامومين

برنخيزد تا مأمومانى كه دير رسيده‌اند نماز خود را تمام كنند پس اگر امام صبر نكند و برخيزد بر او چيزى نيست از گناه خصوصا هر گاه نداند كه مسبوقى هست، و اگر داند كه مسبوق هست احوط آنست كه برنخيزد.

چنانكه در حسن كالصحيح از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه منقول است كه هر گاه امامت جمعى كند بر او لازم است كه بعد از سلام بنشيند و از آن موضع بيرون نرود تا مسبوقان نماز خود را تمام كند و اين نشستن بر هر امامى واجب است هر گاه داند كه مسبوق هست و اگر داند كه مسبوق نيست هر جا كه خواهد برود.

و در حسن كالصحيح از آن حضرت صلوات اللَّه عليه منقول است كه فرمودند كه سزاوار نيست كه امام برخيزد بعد از نماز تا آن كه مسبوقان نماز خود را تمام كنند.

و در حسن از آن حضرت صلوات اللَّه عليه منقولست كه فرمودند كه چون امامت جمعى كنى بعد از سلام اندكى بنشين، و در موثق عمّار وارد است كه جايز است كه برخيزد پيش از تمام نماز مسبوقين و از اين سبب اكثر علما قايل شده‌اند به استحباب صبر و اللَّه تعالى يعلم.

(و قال ابى رضى اللَّه عنه فى رسالته إليّ ان خرجت منك ريح او غيرها ممّا ينقض الوضوء او ذكرت انّك على غير وضوء فسلّم فى أيّ حال كنت فى الصّلاة و قدّم رجلا يصلّى بالقوم بقيّة صلاتهم و توضّأ و اعد صلاتك)

و پدرم كه حق سبحانه و تعالى از او راضى و خشنود باد نوشت در رساله‌اى كه بسوى من فرستاده بود كه اگر بادى يا غير آن از احداث از تو صادر شود در اثناى نماز يا به خاطرت رسد كه وضو ندارى پس سلام ده در هر حالى كه باشى در نماز و شخصى از مامومان كه اهليت امامت‌